Danıştay 4. Daire E.2023/10391 K.2024/5333

Dava konusu istem: ... Yapım İşi kapsamında, Kayseri ili, İncesu ilçesi, ... Köyü, ... ada, ... sayılı (yeni ... ada, ... sayılı) parselde kayıtlı taşınmazı kapsayan alanda yapılan toplulaştırma işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; dava konusu olan arazi toplulaştırma işleminin davacıların hisseli maliki olduğu .. ada, ... nolu kadastro parselin toplulaştırma kapsamında ... ada ... parsele dönüştürüldüğü, dava konusu parsel içinde sabit tesis olarak kabul edilen su kuyusunun bulunduğu, bu sabit tesisin arazi toplulaştırma projesi parselasyon planında dikkat edilmediği ve davacıya ait olmayan ... ada ... parsel sayılı taşınmaz içinde planlandığı bu nedenle parselasyon planının ve tahsis işlemlerinin toplulaştırma ilke ve kurallarına uygun olmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, su kuyusunun ruhsatsız olduğu, dava konusu parsele sulama hizmetinin de verileceği, sulama başladıktan sonra su kuyusunun zaten atıl hale geleceği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.