Danıştay 4. Daire E.2023/11030 K.2024/1203

Dava konusu istem: İnsani Tüketim Amaçlı Sular Hakkında Yönetmelik gereğince, Halk Sağlığı Müdürlüğü, Çevre ve Çalışan Sağlığı Birimi ve Toplum Sağlığı Merkezlerince tahlili yapılması için gönderilen ... ili ve ilçelerine bağlı köylere ait su numunelerinin analizlerine ilişkin 18/12/2013 tarih ve 103.000,00 TL bedelli faturanın ödenmesinin ... İl Özel İdaresinden istenilmesine ilişkin ...... tarih ve ... sayılı Sağlık Bakanlığı ... Halk Sağlığı Müdürlüğü işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Onuncu Dairesinin 09/02/2022 tarih ve E:2022/273, K:2022/509 sayılı bozma kararına uyularak verilen temyize konu kararda; dava konusu işlemin, 07/03/2013 tarih ve 28580 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan İnsani Tüketim Amaçlı Sular Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik'in 7. maddesi ile değiştirilen İnsani Tüketim Amaçlı Sular Hakkında Yönetmeliğin 10. maddesinin 11. fıkrasında yer alan ve hukuka aykırılığı yargı kararıyla tespit edilerek iptal edilen ''mali yükümlülüğü mahalli idareye aittir'' ibaresine dayandığı anlaşıldığından, dayanağı yargı kararı ile iptal edilen dava konusu işlemde de hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacı kurumun köylere ait içme suyunun bakımı, onarımı, işletilmesi gibi sorumluluğu bulunduğu, 3202 sayılı Köye Yönelik Hizmetler Hakkında Kanun uyarıca içme sularının tahlilini yaptırmak da davacının görev ve sorumluluğunda olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ: ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.