Danıştay 4. Daire E.2023/4739 K.2024/4146

Dava konusu istem: İstanbul İli, Bahçelievler İlçesi, ... Mahallesi, ... Mevkiinde bulunan ... pafta, ... parsel sayılı ve mülkiyeti hazineye ait 3.340,00 m2'lik taşınmazın 2.265,00 m2'lik kısmının tek katlı baraka, konteyner yazıhane ve depo yapılmak suretiyle işgal edildiğinden bahisle 15/08/2014-13/10/2014 tarihleri arasındaki dönem için belirlenen 52.593,66-TL tutarındaki ecrimisil bedeline ilişkin ... tarih ve ... sayılı ecrimisil ihbarnamesinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: İdare Mahkemesince verilen kararda; uyuşmazlıkta Mahkemelerince keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılması neticesinde hazırlanan bilirkişi raporunda; ecrimisile konu taşınmazın emsal değerlemesi sonucunda 2014 yılı için m2'sinin 30-TL, işgal alanının 2.265,00 m2 olduğu,

buna göre 15.08.2014-13.10.2014 tarihleri arasındaki (1 ay, 30 gün) dönem için ise toplam 11.325,00-TL ecrimisil getirisi olabileceği, davalı idare tespitine göre oluşan aradaki 41.268,66TL'lik farkın fahiş ecrimisil tesbitinden ve endeks uygulanmasından kaynaklandığı tespitlerine yer verilmiş, bu rapor dikkate alınarak dava konusu edilen ecrimisil ihbarnamesinin 41.268,66TL'lik kısmında hukuka ve mevzuata uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçeyle kısmen dava konusu işlemin iptaline, kısmen davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının fuzuli işgalinin sabit olduğu, ecrimisil tespit ve takdiriyle dava konusu işlemin mevzuata uygun olarak tesis edildiği, idarenin takdir yetkisini kaldıracak şekilde yargı kararı verilemeyeceği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.