Danıştay 4. Daire E.2023/5250 K.2024/2425

Dava konusu istem: Trabzon ili, Akçaabat ilçesi, ... Mahallesi, ... Mevkiinde bulunan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan 61.000,00 m² yüzölçümlü taşınmazın 3.880,00 m²'lik kısmının davacı tarafından 24/11/2015-25/10/2017 tarihleri arasında restoran ve çay bahçesi olarak kullanmak suretiyle işgal edildiğinden bahisle 388.960,00 TL ecrimisil istenilmesine ilişkin ... tarih ve ... sayılı ecrimisil ihbarnamesinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; dava konusu taşınmazın ecrimisil istenildiği dönem içerisinde tasarruf yetkisinin Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanlığında olduğu ve davacı tarafından ecrimisil ödendiği, davalı idarece istenilen ecrimisilin 31/12/2016 tarihine kadarki döneme kadar kısmının mükerrer olduğu, tasarruf yetkisi bulunmayan taşınmazdan davalı idarece ecrimisil istenmesinde hukuka ve mevzuata uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, dava konusu işlemde hukuka ve usule aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.