Danıştay 4. Daire E.2023/772 K.2023/2044

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım alımlarını sahte fatura ile belgelendirdiğinden bahisle vergi inceleme raporuna istinaden, tek kat vergi ziyaı cezalı olarak tarh edilen 2017/1 ila 3 ve 5 ila 11. dönemlerine ait katma değer vergisinin ve aynı yıl için 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Bölge İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; olayda cezalı tarhiyatın …'tan alınan faturalara isabet eden kısmı ile anılan mükelleften alınan faturalar nedeniyle kesilen özel usulsüzlük cezasına ilişkin kısmının değerlendirme yapılmak üzere bozulması nedeniyle, bu aşamada uyuşmazlığın cezalı tarhiyatın …'tan alınan faturalara isabet eden kısmı ile anılan mükelleften alınan faturalar nedeniyle kesilen özel usulsüzlük cezasına münhasır olduğu,

anılan mükellef hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitlerin değerlendirilmesinden, bu mükellefin davacı adına düzenlediği belgelerin gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasına dayanmayan sahte belgeler olduğu anlaşıldığından, cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık, özel usulsüzlük cezasında ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacı hakkında yapılan iş ve işlemlerin yerinde ve yasal olduğu, kararın özel usulsüzlük cezasının kaldırılmasına yönelik kabule ilişkin kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.