Danıştay 4. Daire E.2024/1969 K.2024/4940

Dava konusu istem: Antalya ili, Aksu ilçesi, ... Köyü, ... ada, ... parsel sayılı Hazineye ait taşınmazın 2.528,25 m² 'sinin, 17/09/2008-16/09/2013 tarihleri arasında "restoran, havuz, masaj yeri, depo, kulübe, amfi tiyatro yapılmak suretiyle işgal edildiğinden bahisle 512.793,95 TL ecrimisil istenilmesine ilişkin ecrimisil ihbarnamesinin ve ... tarih ve ... sayılı ecrimisil düzeltme ihbarnamesinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine İdare Mahkemesince verilen kararda; dosyada mevcut bilgi ve belgelerle, bilirkişi raporunun birlikte değerlendirilmesi sonucunda, davacı tarafından davalı idarenin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazın işgal edildiği ve taşınmazın mahalli incelemesi, mevkii, kullanım şekli ve amacı, kullanıcısına olan katkısı, ekonomik, sosyal, kültürel ve ticari açıdan bulunduğu bölgenin özellikleri, emsal bedeller ve ecrimisil döneminin ekonomik koşulları birlikte değerlendiğinde;

işgal edilen döneme ilişkin olarak toplam ecrimisil bedelinin 728.777,31 TL olması gerektiği görülmekte ise de; aleyhe hüküm verme yasağı gereğince bu miktar dikkate alınamayacağından, 512.793,95 TL ecrimisil tahakkuk ettirilmesine ilişkin dava konusu işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, dava konusu işlemden önce tahakkuk ettirilen ecrimisilin, muhdesat bedelini de içerdiği ve eldeki dava konusu ihbarnamenin mükerrerlik teşkil ettiği, başka bir anlatımla bozma kararının aksine alandaki yapıların da diğer ecrimisil bedeline dahil olduğundan kararın hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.