Danıştay 4. Daire E.2024/766 K.2024/2000

Dava konusu istem: Niğde İli, Ulukışla İlçesi, ... Köyü, ... parsel sayılı orman vasıflı Hazine taşınmazının 24.900,00 m2 yüzölçümlü kısmı üzerinde günübirlik tesis gerçekleştirmek üzere davacı lehine tesis edilen kesin tahsisin iptaline ilişkin ... tarih ve ... sayılı Kültür ve Turizm Bakanlığı Yatırım ve İşletmeler Genel Müdürlüğü işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: İdare Mahkemesince verilen kararda; davacı idare tarafından Kamu Taşınmazlarının Turizm Yatırımlarına Tahsisi Hakkında Yönetmeliğin 17. maddesinin 6. fıkrası kapsamında turizm işletmesi belgesi alınamadığının sabit olduğu, anılan Yönetmeliğin 17. maddesinin 13. fıkrası gereğince tesis edilen dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, davalı idare tarafından 24/10/2021 tarihinde tesiste yapılan denetimde tespit edilen hususlar kapsamında Yönetmeliğin 14.maddesinde belirtilen yeme-içme tesisinin idarelerince yaptırıldığı, davalı idarenin istediği şekilde günübirlik termal tesis konulu işyeri açma ve çalışma ruhsatının alınarak e-devlet üzerinden turizm işletmesi belgesi başvurusunun yapıldığı ancak davalı idarece başvurunun sonuçlandırılmayarak dava konusu işlemin tesis edildiği,

söz konusu başvurunun tamamlanmamasının turizm yatırımı belgesinin ve kesin tahsisin iptaline yol açtığı, kaplıca işletme belgesinin eksik olduğunun taraflarına verilen sürenin bitmesine 1 ay kala beyan edildiği, davalı idarenin daha önceki tarihli yazılarında da inceleme ve araştırma raporunda da kaplıca işletme izin belgesinden bahsedilmediği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.