Danıştay 4. Daire E.2024/810 K.2024/1788

Dava konusu istem: Mersin ili, Tarsus İlçesi, ... köyü, ... mevkiinde bulunan, mülkiyeti Hazineye ait, ... parsel sayılı taşınmazın bulunduğu alanda, 3083 sayılı Kanun kapsamında yapılan arazi toplulaştırması işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; davacının toplulaştırma işlemine esas dava konusu taşınmazın maliki olmadığı, taşınmazdaki fiil kullanımının taşınmazın mülkiyet durumunu değiştirmeyeceği; anılan taşınmaz bakımından davacının, hukuken korunabilir meşru bir menfaatinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın ehliyet yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafça, 1984 yılından bu yana dava konusu taşınmazda çiftçilik yaptığı ve arazide 5 yaşında fukumoto cinsi portakal bahçesi bulunduğu, kendisine herhangi bir tebligat yapılmadığı gibi, tazminat ödemesi de yapılmadan arazinin başkasının mülkiyetine geçtiği ve anılan kişinin kendisi aleyhine yaptığı işlemler sonucunda toplulaştırmadan haberdar olduğu, hak kaybına uğramış olması nedeniyle de eldeki davayı açmakta meşru ve güncel menfaati olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge İdare Mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.