Danıştay 6. Daire E.2018/3763 K.2022/88

Karar veren Danıştay Altıncı Dairesince Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:

6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 103. maddesinin b) bendi ile 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 54. maddesi yürürlükten kaldırılmış ise de; anılan Yasanın 27. maddesiyle 2577 sayılı Yasaya eklenen Geçici 8. maddenin 1. fıkrasındaki "Bu Kanunla idari yargıda kanun yollarına ilişkin getirilen hükümler, 2576 sayılı Kanunun, bu Kanunla değişik 3 üncü maddesine göre kurulan bölge idare mahkemelerinin tüm yurtta göreve başlayacakları tarihten sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

Bu tarihten önce verilmiş kararlar hakkında, kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan kanun yollarına ilişkin hükümler uygulanır." kuralı uyarınca, bu maddeye göre kararın düzeltilmesi yolundaki istemin incelemesine geçilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 54. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendine göre kararın düzeltilmesi istemi yerinde görüldüğünden Dairemizin 12/12/2017 tarihli, E:2013/5806, K:2017/10623 sayılı kararı kaldırılarak işin esası incelendi:

Dava, Kuzey Ankara Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Öncelikli Proje Alanı Keçiören Etabı. Mahallesi, … ada, … parsel sayılı üzerinde.

Camii bulunan ve Ankara Valiliği Defterdarlık Milli Emlak Dairesi Başkanlığı'na tahsisli taşınmazın "dini tesis alanı" fonksiyonu kaldırılarak "karakol alanı" fonksiyonu verilmesine ilişkin 1/5000 ölçekli nazım imar planı ve 1/1000 ölçekli uygulama imar planı değişikliğinin iptali istemiyle açılmış, İdare Mahkemesince dini tesis alanı olarak ayrılan dava konusu taşınmaza ilişkin imar planı değişikliğinin, Plan Yapımına Ait Esaslara Dair Yönetmeliğin 27. maddesi uyarınca il müftülüğünün görüşü alınmadan yapıldığı anlaşıldığından,

dava konusu işlemde mevzuata uyarlık bulunmadığı sonucuna ulaşıldığı gerekçesiyle iptaline karar verilmiş, bu karar davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu işlem tarihinde yürürlükte olan Plan Yapımına Ait Esaslara Dair Yönetmeliğin 27. maddesinde; "İmar planlarında bulunan sosyal ve teknik alt yapı alanlarının kaldırılması, küçültülmesi veya yerinin değiştirilmesine dair plan değişiklikleri zorunluluk olmadıkça yapılmaz. Zorunlu hallerde böyle bir değişiklik yapılabilmesi için: 1- İmar planındaki durumu değişecek olan sosyal ve teknik altyapı alanındaki tesisi gerçekleştirecek ilgili yatırımcı Bakanlık ve kuruluşların görüşü alınacaktır. 2- İmar planındaki bir sosyal ve teknik alt yapı alanının kaldırılabilmesi ancak bu tesisin hizmet götürdüğü bölge içinde eşdeğer yeni bir alanın ayrılması suretiyle yapılabilir. Dini yapı alanlarına ilişkin planlarda ve değişikliklerinde il müftülerinin görüşü alınır." kuralına yer verilmiştir.

Uyuşmazlıkta, davacı yanında müdahil Diyanet İşleri Başkanlığı Hukuk Müşavirliği tarafından verilen 22.11.2012 tarihli davaya davacı yanında müdahale talepli dilekçesinde ve 16.05.2013 tarihli temyize cevap dilekçesinde; dava konusu imar planı değişikliğine ilişkin görüşlerinin alınmadığı, dini tesis alanı ortadan kaldırılırken yerine eş değer bir alanın planlanmadığının belirtildiği, davalı idare tarafından verilen 19.02.2018 tarihli karar düzeltme dilekçesinde.

28.03.2013 tarihinde dava konusu işleme ilişkin ilgili kurumdan görüş talep edildiği, bu görüş talebine 12.04.2013 tarih ve 3898 sayılı Diyanet İşleri Başkanlığı Yönetim Hizmetleri Genel Müdürlüğü imzalı yazıyla "dava konusu taşınmazın bulunduğu alanın 350 metre mesafede 400 kişilik, 950 metre mesafede 600 kişilik camilerin yapılmakta olduğu, ayrıca 550 metre mesafede 10.000 kişilik Ulu Cami yapılmasının planladığının tespit edildiği, bu kapsamda dava konusu taşınmazın kullanımının kamu hizmetlerinde kullanılması kaydıyla karakol alanı olarak değiştirilmesinin uygun olacağına" yönelik cevap verildiğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, dava konusu imar planı değişikliğine yönelik yukarıda yer verilen Yönetmelik kuralından da anlaşılacağı üzere plan değişikliği öncesinde il müftülüğü görüşünün alınması gerektiği açık olmakla birlikte, müdahil Diyanet İşleri Başkanlığının farklı tarihlerde birbiriyle uyumlu olmayan görüşlerinin bulunduğu görüldüğünden, öncelikle bu hususa ilişkin çelişkinin giderilmesi,

bununla birlikte dava konusu imar planlarının plan açıklama raporunda emniyet teşkilatı ile yapılan şifahi görüşmeler sonucunda bölgedeki güvenlik ihtiyacının karşılanması amacıyla karakol alanına ihtiyaç duyulduğunun anlaşılması üzerine plan değişikliğine gidildiği belirtilmiş ise de Ankara Valiliğinden (İl Emniyet Müdürlüğü) bölgede karakol alanına ihtiyaç olup olmadığına yönelik bilgi edinilmesi,

her iki kurumun da bölgede söz konusu kullanımlara ihtiyaçları olduğunun tespit edilmesi durumunda ise gerekirse keşif ve bilirkişi incelemesi marifetiyle İdare Mahkemesince alanda hangi kamu kullanımına öncelikle ihtiyaç olduğunun tespit edilmesi suretiyle yeniden bir karar verilmesi gerekmektedir.