Danıştay 7. Daire E.2016/3405 K.2020/4919

Dava konusu istem: Davacı adına, akaryakıt istasyonunda ulusal marker standartlarına uygun olmayan motorin bulunduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanununun 13. maddesinin 4. fıkrası uyarınca 2011 yılının Haziran dönemi için tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacıya ait akaryakıt istasyonunda İl Jandarma Komutanlığı ve EPDK yetkilileri tarafından 20/06/2011 tarihinde yapılan denetim sonucunda; dalgıç pompaya bağlı 1 nolu tankta bulunan yakıtın ulusal marker ölçümlerinde geçersiz olduğunun saptanması üzerine el konulan toplam 11.670 litre akaryakıtın standartlara uygun olmadığının adli yargıda yapılan yargılamalarda alınan TÜBİTAK MAM raporuyla da belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yetkililerce tutulan tutanakların tek taraflı ve yanlı olduğu, savunma hakkının engellendiği, adli yargı yerlerinde yapılan yargılamanın henüz kesinleşmediği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yapılan tespitler kanuna ve usule uygun olduğundan, tesis edilen işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı savunulmuştur. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.