Danıştay 7. Daire E.2016/3873 K.2020/4415

Dava konusu istem: Davacı adına, 2009 ve 2010 yılları hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucu düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2009 yılının Ağustos ve Ekim dönemleri için tarh edilen vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergilerinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 02/02/2010 tarihinde alınan numune üzerinde yapılan incelemenin 2009 ve 2010 yılında yapılan tüm satışlara teşmil edilmesi, davacının işyeri ve stok kapasitesi ile enerji sarfiyatı hakkında herhangi bir tespit yapılmaması, anılan tarihte yapılan denetim nedeniyle Enerji Piyasası Denetleme Kurulu tarafından davacının savunması uygun bulunarak lisans almaksızın madeni yağ üretiminde bulunmaktan ceza verilmemiş olması ve.

Petrol Dağıtım Limited Şirketi'ne satılan ürünlerin akıbeti hakkında herhangi bir araştırmada bulunulmaması karşısında salt davacıdan alınan numunelerin yarı mamül olduğuna ilişkin numune verme tutanağı ibraz edilmediğinden bahisle eksik inceleme ve varsayıma dayalı olarak tarh edilen cezalı vergilerde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının motorin katkı maddesi üretmek taahhüdüyle ithal ettiği baz yağı taahhüdüne uygun kullanmadığı halde yasal hale getirebilmek için bir başka firma adına sahte belge düzenlediği, bu durumun Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 2. fıkrası kapsamına girdiği, vergi inceleme raporunun somut tespitler içermediği yönündeki iddiaların kabul edilemez olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.