Danıştay 7. Daire E.2016/6508 K.2021/2200

Dava konusu istem: ... Taşımacılık Kimyevi Ürünler Petrol Ürünleri Turizm Otomotiv Pazarlama Sanayi ve Dış Ticaret Limited Şirketinin 2005 ilâ 2009 yıllarına ilişkin hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucunda düzenlenen vergi tekniği raporuna istinaden adına re'sen mükellefiyet tesis edilen ... Adi Ortaklığınca vadesinde ödenmeyen 2005 ilâ 2008 yıllarına ilişkin özel tüketim ve katma değer vergileri, vergi ziyaı, usulsüzlük ve özel usulsüzlük cezaları ile gecikme faizinin tahsili amacıyla ortak sıfatıyla davacı adına düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 44. maddesi ile 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 14. maddesini açıklamak suretiyle, adi ortaklığın vergi borcu için ortaklardan biri adına usulüne uygun olarak ihbarname ve ardından ödeme emri düzenlenmesi suretiyle kamu alacağının kesinleştirilmesi gerekirken, adi ortaklık adına ihbarname düzenlenmek suretiyle borcun takibinin yapıldığı, bu durumda kamu alacağının kesinleştiğinden bahsedilemeyeceğinden adi ortaklıktaki müteselsil sorumluluğundan dolayı davacı adına düzenlenen ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tarh işlemine karşı açılacak davada ileri sürülebilecek iddiaların ödeme emri aşamasında ileri sürülemeyeceği, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NIN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü ve Yedinci Dairelerince, 2575 sayılı Danıştay Kanunu'na 3619 sayılı Kanun'la eklenen Ek 1. madde hükmü uyarınca birlikte yapılan toplantıda, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.