Danıştay 7. Daire E.2016/7589 K.2021/1090

Dava konusu istem: Davacı adına düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca 2010 yılının Ocak ilâ Temmuz aylarının 1. ve 2. dönemleri, Ağustos ayının 1. dönemi ile Aralık ayının 2. dönemine ilişkin olarak 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 2. fıkrasına istinaden re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun incelenmesinden, kendisinden yağ alımında bulunan kişilerin, davacının 10 numara motor yağı ticareti yaptığı, iş yerinde "10 numara motor yağı satılır" diye tabelası olduğu, tenekeler ile satış yaptığı ve kendilerinin de bu yağları alıp yakıt olarak kullandıkları şeklinde ifade verdikleri, bu kişilerin akaryakıt harcamalarından bile fazla madeni yağ aldıkları, bakım giderlerinin toplam maliyetlerinin önemli bir kısmını oluşturduğu ve bu giderlerin sadece akışkanlığı düzenleyici bir müstahzar yağ olmasının mutad bir durum olmadığı,

her bir alıcı nezdinde yapılan inceleme sonucunda toplam gider tutarlarının yüzde beşinden fazla madeni yağ alanların bunları akaryakıt ikamesi olarak kullandığının tespit edildiği, bu durumda Özel Tüketim Vergisi Kanunu'na ekli (I) sayılı listedeki malın düşük tutarlı vergiye tabi bir mal olarak satın alınarak daha yüksek tutarda vergiye tabi bir mal olarak kullanıldığı sonucuna varıldığından tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Madeni yağ alımı yaptıkları firmalar hakkında araştırma yapılmaksızın eksik incelemeye dayalı olarak düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.