Danıştay 7. Daire E.2017/2045 K.2021/2552

Dava konusu istem: Davacılardan …’i evlat edinmek, …’i vasiyette bulunmak suretiyle mirasçısı olarak belirleyen muris …’nun 12/10/2015 tarihinde vefatı üzerine davacılara intikali gerçekleşen İstanbul İli, … İlçesi, … Mahallesi, … ada … numaralı parselde kayıtlı kargir yalının, Koruma Kurulu Kararıyla korunması gereken kültür varlığı olarak belirlendiği dolayısıyla veraset ve intikal vergisinden istisna olduğu ileri sürülerek vergilerin tahakkukuna ilişkin tahakkuk fişlerinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla, olayda, dava konusu taşınmazın Kültür ve Turizm Bakanlığı İstanbul 3 Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun … tarih ve … sayılı kararı ile "korunması gerekli kültür varlığı" olarak tescil edildiği ve intikal tarihi itibariyle taşınmazın hukuki statüsünde bir değişiklik olmadığı, 7338 sayılı Veraset ve İntikal Vergisi Kanunu'nun 4. maddesinde de bu kapsamdaki taşınmazların vergiden muaf olduğunun açıkça hükme bağlandığı anlaşıldığından dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.