Danıştay 7. Daire E.2018/1203 K.2022/726

Dava konusu istem: Davacı tarafından 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'na ekli (I) sayılı listenin (B) cetvelinde yer alan eşyaların bu listeye dahil olmayan malların imalinde kullanıldığından bahisle 2014 yılının Temmuz ilâ Eylül aylarına ilişkin özel tüketim vergilerinin mahsuben iade edilmesi talebiyle yapılan başvurunun kısmen reddine dair işlemin iptali ile 153.684,14 TL tutarın iadesi istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla, dosyanın incelenmesinden, davacının 2014 yılının Temmuz ilâ Aralık aylarına ilişkin olarak satın aldığı, 4760 sayılı Kanun'a ekli (I) sayılı listenin (B) cetvelinde yer alan malları, bu listeye dahil olmayan malların imalinde kullanması nedeniyle doğan özel tüketim vergisi alacaklarının mahsuben iadesi istemiyle 30/06/2015 tarihinde kağıt ortamında 22/04/2016 tarihinde ise elektronik ortamda yaptığı başvurunun, ilk başvuru elektronik ortamda yapılmadığından,

ikinci başvuru ise 25 Seri No.lu Özel Tüketim Vergisi Genel Tebliği'nde belirlenen süreden sonra yapıldığından bahisle reddedilmiş ise de, hakkın özüne dokunabilecek bir düzenlemenin tebliğ ile yapılması söz konusu olamayacağından, kanunda öngörülmeyen bir sınırlandırma getiren Tebliğ'e istinaden, davacının iade talebinin reddine ilişkin işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı,

öte yandan, davacının iade talebinin reddine ilişkin işlemin iptali yönünde kurulacak hüküm, mahsuben iade talebini de sağlayacak nitelikte olduğundan, davacının 153.684,14 TL tutarın mahsuben iade yoluyla tarafına verilmesi yönündeki istemi hakkında ayrıca hüküm kurulmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının mahsuben iadeye ilişkin ilk başvurusu elektronik ortamda yapılmadığından dikkate alınmadığı, dava konusu işleme konu mahsuben iadeye yönelik talebin ise ÖTV (I) sayılı Uygulama Genel Tebliğinde belirtilen 12 aylık sürenin dolmasından sonra yapıldığı, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.