Danıştay 7. Daire E.2018/2245 K.2022/990

Dava konusu istem: Davacı adına, bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle, takdir komisyonu kararına dayanılarak 2016 yılının Ocak dönemine ilişkin re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ve kesilen vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...Vergi Mahkemesinin ...tarih ve E:..., K:...sayılı kararıyla; dosyanın ve ...Asliye Ceza Mahkemesinin ...tarih ve E:..., K:...sayılı kararının incelenmesinden, davacının ve ağabeyinin araçta bulunan malları İstanbul iline götürmek üzere birlikte hareket ettiği, davacının kaçak sigaralardan haberinin olmamasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, dava dilekçesinde bu durumun aksini ortaya koyacak herhangi bir iddiada bulunulmadığı,

hakkında yapılan yargılama sonucunda davacının mahkumiyetine karar verildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde, vergiyi doğuran olayın davacının şahsında gerçekleştiği sonucuna ulaşıldığı; matrahın hukuka uygun olup olmadığı yönünden yapılan incelemede; davalı idarece takdir komisyonu kararına dayanılarak 1.106.950,00 TL tutarında nispi vergi ile 317.780,00 TL tutarında maktu verginin (toplamda 1.424.730,00 TL) tarh edildiği,

Mahkemelerince verilen ara kararına davalı idare tarafından verilen cevapta, davacı adına tarh edilmesi gereken özel tüketim vergisi tutarının 1.222.701,60 TL (1.158.040,00 TL asgari maktu vergi tutarı ve 64.661,60 TL maktu vergi tutarı olmak üzere) olması gerekirken maddi hatadan dolayı 1.424.730,00 TL özel tüketim vergisinin tarh edilmesi nedeniyle davaya konu özel tüketim vergisinin ve kesilen vergi ziyaı cezasının düzeltildiği, düzeltme fişinin de ara kararına verilen cevaba eklendiğinin belirtildiği,

söz konusu düzeltme fişinin incelenmesinden, davacı adına 2016 yılının Ocak dönemi için 1.222.701,60 TL (1.106.950,00 TL nispi + 115.751,60 TL maktu olmak üzere) tutarında vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisinin tarh edildiği, 202.028,40 TL'nin ve bu tutara isabet eden vergi ziyaı cezasının da terkin edildiğinin görüldüğü, olayda, özel tüketim vergisi matrahına % 65,25 oran uygulanarak 1.106.950,00 TL tutarında nispi verginin tarh edilmesi, davacının lehine bir durum teşkil ettiğinden, Mahkemelerince de uygun bulunduğu,

ancak tarh edilmesi gereken maktu vergi tutarının, 64.661,60 TL olması gerekirken, 115.751,60 TL olarak hesaplanması nedeniyle 51.090,00 TL'nin fazladan tarh edildiği sonucuna ulaşıldığından, davaya konu ihbarnamenin düzeltilmesi sonucunda konusu kalmayan 202.028,40 TL tutarındaki özel tüketim vergisi ve kesilen vergi ziyaı cezasına isabet eden kısmı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, işlemin fazladan tarh edilen 51.090,00 TL tutarındaki özel tüketim vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasına isabet eden kısmının iptaline,

1.171.611,60 TL tutarındaki tarh edilen (1.106.950,00 + 64.661,60) özel tüketim vergisi ve kesilen vergi ziyaı cezasına isabet eden kısmı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın iptale ilişkin hüküm fıkrasının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın anılan hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.