Danıştay 7. Daire E.2018/2459 K.2022/2276

Dava konusu istem: Davacı adına, bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle, takdir komisyonu kararına istinaden, 2014 yılının Temmuz dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim ve katma değer vergileri ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla, olayda, imalatçı ya da imalatçıdan satın alan olmayan davacının gümrük kaçağı sigaraları yasa dışı yollardan ithal ettiğinin kabulünün zorunlu bulunduğu, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrasında belirtilen tarhiyata vergi ziyaı cezasının da kesileceği yönündeki düzenlemenin Maliye Bakanlığı'na yetki vermeyeceği, uyuşmazlığa konu verginin, teslime bağlı olarak dahilde doğan ve vergi idaresince tarh ve tahsili mümkün bulunan bir vergi olmadığı, aksine, söz konusu vergi yükümlülüğü ile ilgili olarak,

aynı Kanun'un 16. maddesi hükmü uyarınca, doğan bu vergiyi tarh etme, vergiye bağlı ceza kesme ve amme alacaklarını takip etme yetkisinin gümrük idaresinde olduğu, bu nedenle, yurt dışı menşeli sigaralar bakımından, ithalattan kaynaklanan ve yetkisi bulunmayan davalı idarece tesis edilen dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı, yurt içi menşeli sigaralar bakımından ise imalatçının bağlı olduğu yer vergi dairesince işlem yapılması gerektiği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Özel tüketim vergisi yönünden; ihtirazi kayıt konulmadan imzalanan tespit tutanağı, toplanan bilgi ve belgelerden, sigaraların davacının hüküm ve tasarrufu altında olduğu, ...

Asliye Ceza Mahkemesinin E:... sayılı dosyasında açılan davanın derdest olduğu, "bulunduran" sıfatına haiz davacı adına tesis edilen işlemin bu kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı; katma değer vergisi yönünden ise, davacının sigaraların yurt içinde ticaretini yaptığı ve ticari amaçla satarak başkalarına teslim ettiği veya başka şekilde katma değer vergisine tabi olacak herhangi bir işleme tabi tuttuğu yolunda davalı idarece herhangi bir tespit yapılmadığı,

ayrıca fiili ya da kaydi envanterin, ancak önceden resmi bir gelir ya da katma değer vergisi mükellefi nezdinde yapılabileceği, öte yandan, 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nda mükellef olmamakla birlikte yalnızca belirli bir miktarı aşan belgesiz mal bulundurduğu tespit edilenler adına 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrasında yer alan hükme benzer bir düzenlemeye katma değer vergisi açısından yer verilmemiş olduğu anlaşıldığından,

işlemin bu kısmında yasal isabet görülmediği gerekçesiyle davalı İdare istinaf başvurusunun kısmen kabulüyle mahkeme kararının işlemin vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisinin iptaline ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasından sonra bu kısım yönünden davanın reddine, vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi yönünden ise belirtilen gerekçeyle istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davalı İdarece, vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetinin esas olduğu, mükellefin kayıtlı olmasının aranmadığı, aksine düşünce halinde yani mükellefiyet ile belgesiz mal bulundurmanın tespitinin envanter şartına bağlanmasının vergilendirmeme sonucunu doğuracağı, 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 9. maddesinin 2. fıkrası uyarınca re’sen tarhiyat yapılması gerektiği, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı; davacı tarafından, gümrük idaresinin yetkili olduğu, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu’nun 4. maddesinin 3. fıkrası uyarınca savunma hakkının kullandırılmasının gerektiği, tutanak içeriğinin okunmadığı ve söylenmediği, imzalanmasının aleyhe yorumlanamayacağı ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI

Davalı İdarece istemin reddi gerektiği savunulmuş; davacı tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci ve Dokuzuncu Dairelerince, 2575 sayılı Danıştay Kanunu'na 3619 sayılı Kanunla eklenen Ek 1. madde hükmü uyarınca birlikte yapılan toplantıda Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.