Danıştay 7. Daire E.2018/3169 K.2020/4928

Dava konusu istem: Yabancı para cinsinden gerçekleştirdiği araç satışlarıyla ilgili faturayı teslim tarihindeki kur üzerinden düzenleyen davacı adına, avans mahiyetindeki ödemelerden kaynaklanan kur farkı gelirlerinin, satış faturalarında müşteriye yansıtılıp tahsil edilmesine karşın ek özel tüketim vergisi beyanına yansıtılmadığı yolundaki tespitleri içeren vergi inceleme raporuna istinaden, 2010 yılının Ocak, Şubat, Nisan ilâ Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle, uyuşmazlığın yabancı para cinsinden alınan avansın, fatura tarihine kadar olan dönemde TL cinsinden değerlenmesiyle oluşan kur farkının, özel tüketim vergisi matrahına dahil edilip edilemeyeceğinden kaynaklandığı, eşyanın satış fiyatından değil ekonomik nedenlerden kaynaklanması,

mal teslimi ve hizmet ifası gibi vergiyi doğuran bir olay nedeniyle ortaya çıkmaması ve Kanun'da da katma değer vergisi matrahına dolayısıyla da özel tüketim vergisi matrahına tabi olduğu yönünde bir hükme yer verilmemesi hususları dikkate alındığında, kur farkının bir nevi vade farkı gibi kabul edilerek bu farkın özel tüketim vergisinin matrahına dahil edilmesi suretiyle salınan ihtilafa konu vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergilerinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 25/04/2017 tarih ve E:2016/1027, K.2017/3224 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.