Danıştay 7. Daire E.2019/209 K.2021/5520

Dava konusu istem: Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca 34.03 tarife pozisyonunda üretim yapıldığı beyan edilen ürünlerin esas unsur olarak ağırlık itibarıyla %70 veya daha fazla baz yağı bulunan 27.10 pozisyonundaki müstahzar olduğunun tespit edildiğinden bahisle 2010 yılının Ocak, Şubat ve Mayıs ilâ Aralık aylarının muhtelif dönemlerine ilişkin olarak re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile bazı dönemler için tek kat, bazı dönemler için ise tekerrür hükümlerinin uygulanması suretiyle kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine, üretimi yapılan müstahzarın esas madde olarak kabul edilmemek suretiyle ağırlık itibarıyla %70 veya daha fazla petrol yağları veya bitümenli minerallerden elde edilen yağları içerdiği ve bu nedenle 27.10 pozisyonunda değerlendirilmesi gerektiği açık olup, tarh ve ceza kesme işleminin vergi aslı üzerinden bir kat olarak hesaplanan kısımlarında hukuka aykırılık bulunmadığı; 2010 yılında kesilen ve 2011 yılında kesinleşen vergi ziyaı cezasının 2010 yılı için kesilen vergi ziyaı cezaları bakımından tekerrüre esas alınmasının hukuken mümkün olmadığı gerekçesiyle, bir kat vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergileri yönünden davanın reddine, vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırılan kısmının ise iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tekerrüre esas alınan fiilin 2011 yılında gerçekleştiği, uyuşmazlık konusu cezalar bakımından tekerrür hükümlerinin uygulanmasının yerinde olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın iptale ilişkin hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen kararının iptale ilişkin hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri anılan hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.