Danıştay 7. Daire E.2019/2546 K.2022/992

Dava konusu istem: Davacı şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporuna istinaden, belgesiz akaryakıt sattığının tespit edildiğinden bahisle 2014 yılının Haziran ayının (1. ve 2.) dönemleri ve Temmuz ayının (1.) dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ve bir kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezaları ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .... Vergi Mahkemesinin ...tarih ve E:..., K:...sayılı kararıyla, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 208. maddesinde, iflas dairesinin müflisin mallarının defterini tutmaya başlayacağının ve muhafazaları için lazım gelen tedbirleri alacağının.

210. maddesinin 2. fıkrasında, iflas dairesinin, paraları, kıymetli evrakı, ticari ve ev idaresine ait defterleri ve sair her hangi ehemmiyeti haiz evrakı muhafaza altına alacağının hükme bağlandığı; olayda, davacı şirketin 01/04/2015 tarihi itibarıyla iflasına karar verildiği ve bu durumun 28/04/2015 tarihli Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi'nde ilan edildiği, davacı şirket hakkında yapılan incelemeye 2018 yılında başlandığı,

defter ve belge isteme yazısının şirkete ait adreste ve kanuni temsilcinin adresinde tebliğine çalışıldığı ancak tebliğ edilemediğinden bahisle vergi tekniği raporunun davacının defter ve belgeleri incelenmeksizin, vergi dairesi nezdinde bulunan bilgi ve belgelere dayalı olarak düzenlendiği,

bahsedilen mevzuat hükümleri uyarınca iflas halindeki davacı şirketin mallarının defterini tutmaya, muhafaza altına almaya, işletmesini idare etmeye yetkili ve görevli iflas idaresinden defter, belge veya herhangi bir bilgi istenmeksizin eksik inceleme sonucu düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitlere dayalı olarak re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile kesilen vergi ziyaı ve özel usulsüzlük cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemlerin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.