Danıştay 7. Daire E.2019/2559 K.2022/4804

Dava konusu istem: Davacı tarafından, muhtelif antrepo beyannameleri kapsamında antrepoya alındıktan sonra 2017 yılında tescil edilen 50 adet transit beyannamesi kapsamında A.TR belgesi eşliğinde gümrük vergileri tahsil edilmek suretiyle Avrupa Birliği'ne sevk edilen Bangladeş menşeli eşya nedeniyle fazladan ödendiği ileri sürülen gümrük vergilerinin 2017/9781 sayılı İthalat Rejimine Ek Kararın 3. maddesi ile 2016/9611 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı'na eklenen geçici 1. maddeye istinaden 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 211. maddesi uyarınca iadesi istemiyle yapılan başvurunun reddine dair karara vaki itirazın reddine ilişkin işlemin iptali ile fazladan ödenen tutarın ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak faiziyle birlikte iadesine hükmedilmesi istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

03/09/2002 tarih ve 24865 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2002/4616 sayılı Türkiye ile Avrupa Topluluğu Arasında Oluşturulan Gümrük Birliği'nin Uygulanmasına İlişkin Esaslar Hakkında Kararın 3. maddesinde, serbest dolaşımdaki eşya, tümüyle Türkiye veya Topluluk’ta elde edilmiş olan ya da tamamı veya bir kısmı üçüncü ülkeler menşeli olup Türkiye ya da Toplulukta ithal işlemleri tamamlanmış, gerekli gümrük vergisi, eş etkili vergi ve resimleri tahsil edilmiş, bu vergi ve resimleri tam veya kısmi bir iadeden yararlanmamış eşya olarak,

A.TR Dolaşım Belgesi ise Türkiye veya Topluluk’ta serbest dolaşımda bulunan eşyanın Gümrük Birliği çerçevesinde tercihli rejimden yararlanabilmesini sağlamak üzere, gümrük idaresince ya da bu idare tarafından yetki verilmiş kişi ve kuruluşlarca düzenlenip gümrük idaresince vize edilen belge olarak tanımlanmış olup, buna göre, Türkiye' deki bir eşyanın, A.TR Dolaşım belgesi ile Gümrük Birliği çerçevesinde tercihli rejimden yararlanabilmesi için serbest dolaşımda olması;

ithal edilen bir eşyanın serbest dolaşımda olması için ise, gerekli gümrük vergisi, eş etkili vergi ve resimlerinin tahsil edilmiş ve bu vergi ve resimlerin tam veya kısmi bir iadeden yararlanmamış olmasının gerektiği, olayda Bangladeş'ten Türkiye'ye gönderilen eşyaların, serbest dolaşıma girmesi ve A.TR Dolaşım Belgesi ile Avrupa Birliği üyesi ülkelere ihracı için zorunlu olarak ödenen gümrük vergilerinin, iade olması halinde eşyaların serbest dolaşıma giremeyeceği ve tercihli rejimden yararlanılabilmesi için A.TR Dolaşım belgesinin vize edilemeyeceğinin anlaşılması karşısında,

11/03/2017 tarih ve 30004 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01/01/2017 tarihinde yürürlüğe giren 2017/9781 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı'nın 3. maddesi ile 2016/9611 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı'na eklenen geçici 1. maddesi hükmünün mevcut durumda uygulanma koşulları bulunmadığından davacının iade talebinin reddine ilişkin işlemde hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Olayda, 2016/9611 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı'na eklenen geçici 1. maddenin uygulanma koşullarının bulunduğu, iade talebinin reddedilmesinin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmekte ve duruşma yapılması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, duruşma yapılmasına gerek görülmeyerek Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.