Danıştay 7. Daire E.2019/3530 K.2021/980

Dava konusu istem: Madeni yağ imalatı faaliyetinde bulunan davacının hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucunda düzenlenen vergi tekniği raporunda, üretilen malların 27.10 pozisyonunda beyan edilmesi gerekirken 34.03 pozisyonunda beyan edildiği, haksız yere tecil-terkin uygulamasından yararlanıldığı belirtildiğinden bahisle, 2007 yılının Ocak ila Aralık aylarının muhtelif dönemleri için re'sen salınan özel tüketim vergileri ile üç kat kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma üzerine, olayda, 2007 vergilendirme dönemi matrahının tespiti için zamanaşımının dolmasına çok kısa süre kala 26/12/2012 tarihinde takdir komisyonuna sevk edilen davacı adına, 17/6/2013 tarihli vergi tekniği raporunu dayanak alan 04/9/2013 tarihli takdir komisyonu kararlarına istinaden 10/09/2013 tarihinde tarhiyat yapılmış olup, cezalı tarhiyatın esas itibarıyla, tanzim edilen rapora dayandığı, matrah takdiri amacı dışında, zamanaşımını durdurma saikiyle takdir komisyonuna başvurulduğundan ve ortada bir takdir komisyonu kararının bulunması,

tarhiyatın, söz konusu rapora göre yapıldığı gerçeğini değiştirmeyeceğinden, 2007 vergilendirme dönemi için beş yıllık zamanaşımı süresi geçirildikten sonra, 04/09/2013 tarihinde alınan takdir komisyon kararına dayanan vergi ve ceza ihbarnamelerinin 10/09/2013 tarihinde tebliğ edildiği gerekçesiyle işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kamu alacağının zamanaşımı süresi dolmadan önce takdir komisyonuna sevk edildiğinden, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 04/05/2018 tarih ve E:2016/2808, K:2018/2751 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.