Danıştay 7. Daire E.2020/1141 K.2022/3486

Dava konusu istem: Motorlu araç ticareti yapan davacı tarafından 2009 yılında satışı gerçekleştirilen toplam 22 adet araca ilişkin olarak kayıt dışı hasılatı bulunduğundan bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak, 2009 yılının Ocak ilâ Aralık ayları için re'sen salınan özel tüketim vergisi ve kesilen vergi ziyaı cezası ile özel usulsüzlük cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararı üzerine, 01/07/2008 tarihinden sonra yapılan 19 adet araç satışı için, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'na ekli (II) sayılı listedeki mallar için özel tüketim vergisi matrahı olarak ithaldeki katma değer vergisi matrahının esas alınması gerektiği, davacının ise yasayla belirlenen asgari matrahın altındaki bir matrah üzerinden özel tüketim vergisi beyan ettiği ve bu suretle vergi ziyaının oluştuğu;

satışı yapılan 3 adet aracın, faturalarında yer verilen tutarların araçların gerçek satış bedellerini içermediği ve faturaların düşük bedelle düzenlendiği hususunun, alıcıların ifadelerine başvurulmak suretiyle somut bir şekilde ortaya konulduğu anlaşıldığından, bu araçlara ilişkin olarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yargılama giderlerinin davacıya yükletilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.