Danıştay 7. Daire E.2020/1151 K.2023/2517

Dava konusu istem: Davacı adına, yurtdışı ve yurtiçi menşeli bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası kapsamında takdir komisyonu kararına istinaden 2014 yılının Aralık dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine yeniden yapılan inceleme sonucunda, ...Asliye Ceza Mahkemesinin ...tarih ve E:..., K: ...sayılı kararının incelenmesinden; davacı ile ...'ın sanık sıfatıyla yargılandığı,

dava dışı sanık ...'ın savunmasında hasta olan çocuğunun tedavi masraflarını karşılamak için böyle bir şey yaptığını ve pişman olduğunu beyan ettiği, davacının ise, yolcu otobüsüyle Cizre'ye gittiğini, otobüsten indikten sonra kendisini alacak bir araç beklediğini, o esnada duran araca bindiğini, aracın sürücüsü ...'ın yorgun olduğunu beyan etmesi üzerine aracı kendisinin kullanmaya başladığını, bu şahsı tanımadığını, Nusaybin girişine doğru ilerlerken polis ekipleri tarafından durdurulduklarını, yapılan aramada sigaraların aracın bagaj kısmında ele geçirildiğini, sigaralardan haberdar olmadığını,

...'ın aracın ve sigaraların kendisine ait olduğunu polis ekiplerine bildirdiğini beyan ettiği, suçun davacı tarafından işlendiği sabit olmadığından hakkında beraat kararı verildiği, davacının sırf araç kullanmasının Kanun'da tanımlanan "bulunduran" sıfatına haiz olduğu sonucunu doğurmayacağından tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.