Danıştay 7. Daire E.2020/2292 K.2023/1943

Dava Konusu İstem

Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuyla, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 8. maddesinin 1. fıkrası kapsamında satın alınan baz yağların, taahhüde uygun olarak kullanılmadığı, bu kapsamda üretilen mamulün 27.10 pozisyonunda yer aldığından bahisle 2009 yılının Ocak, Şubat, Mayıs, Haziran ve Temmuz aylarının muhtelif dönemlerine ilişkin özel tüketim vergileri ile gecikme zammının 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 37. maddesi uyarınca ödenmesi yolunda tesis edilen işlemin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti: Bozma kararı üzerine yeniden yapılan inceleme sonucunda; davacı şirketin 2009 yılında gerçekleştirmiş olduğu özel tüketim vergisine tâbi olan mamul satışlarının bir kısmında hiç özel tüketim vergisi hesaplamadığı, bir kısmında ise hesaplanması gereken vergiyi eksik hesaplayarak beyan ettiği, ayrıca imalatçı sıfatıyla yurt içinden ve dışından satın aldığı 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun (I) sayılı listesinin B cetvelinde yer alan baz yağları taahhütlerine uygun bir şekilde kullanmadığı,

Kanun'un (I) sayılı listesinin B cetvelinde yer alan baz yağları, (I) sayılı listeye dahil olmayan malların üretiminde kullanma taahhüdü ile 8. maddenin 1. fıkrası kapsamında ve (I) sayılı listenin B cetvelinde yer alan 34.03 tarife pozisyonunda (maktu özel tüketim vergisi tutarı daha düşük olan) malların üretiminde kullanma taahhüdü ile 2002/4930 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı eki kararın 4. maddesi kapsamında satın almış olduğu,

ancak üretilen mamullerin her iki taahhüde de aykırı olarak özel tüketim vergisine tabi olan 27.10 tarife pozisyonunda olduğu hususlarının vergi inceleme raporuyla tespit edildiğinden bahisle dava konusu işlemler tesis edilmiş ise de; idarece bu ürünlerin birden çok amaçla kullanılabilecek olmalarına karşın %70'ten fazla baz yağı içerdiklerinden 27.10 tarife pozisyonu tanımı içerisinde yer aldığı değerlendirildiği; uyuşmazlığın esasının üretilen ürünün madeni yağ olup olmadığı hususun tespitine bağlı olarak çözülebileceği;

mamulden numune alınmadan tahlil yaptırılmadan sadece dosya üzerinden üretim reçeteleri ve terkiplerden hareketle mamulün bileşenlerinin ağırlık ve oranlarını dikkate almak suretiyle eşyanın tarife istatistik pozisyonunu tayin etmesinin vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyeti ile bağdaşmadığı, ayrıca, bahsi geçen tarife ve ilgili fasıl notlarının davalı idarenin yorumuna cevaz vermediği gerekçesiyle davaya konu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda üretilen ürünün akaryakıta karıştırılabilen veya akaryakıt olarak kullanılabilen mallar arasında bulunma ihtimali olduğundan tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : 2009 yılının muhtelif dönemlerine ilişkin olarak re'sen salınan özel tüketim vergisi, kesilen vergi ziyaı ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. ve 6. bentleri uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarına ilişkin işlemlerin iptali istemiyle açılan davayı reddeden … Birinci Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:….; K:… sayılı kararının; tarh ve ceza kesme işlemlerinin 213 sayılı Kanun'un 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası dışındaki kısımlarının Danıştay Yedinci Dairesinin 01/03/2018 tarih ve E:2016/3098, K:2018/1372 sayılı kararıyla onandığı anlaşıldığından, anılan hususlar gözetilerek yeniden karar verilmek üzere temyize konu kararın bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Dairemiz ve UYAP kayıtlarının birlikte incelenmesinden; davacının 2009 takvim yılı hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucunda düzenlenen vergi inceleme raporuyla, 4670 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 8. maddesinin 1. fıkrası ile 2002/4930 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı eki kararın 4. maddesi uyarınca satın almış olduğu baz yağları taahhüdüne uygun şekilde kullanmadığından bahisle, 2009 yılının muhtelif dönemlerine ilişkin olarak re'sen salınan özel tüketim vergisi,

kesilen vergi ziyaı ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. ve 6. bentleri uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarına ilişkin işlemlerin iptali istemiyle açılan davayı; madeni yağ imalatı ve satışı faaliyetiyle iştigal eden davacı şirketin, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 8. maddesinin 1. fıkrası kapsamında almış olduğu baz yağları, tahaddüne uygun şekilde üretime sevk etmediği, üretilen mamullere ait üretim reçetelerinde, baz yağ oranının %85 ila %99 olduğu,

Doğu Marmara Gümrük ve Ticaret Bölge Müdürlüğü Kocaeli Laboratuar Müdürlüğünce, bu ürünlerin birden çok amaçla kullanılabilecek olmalarına karşın %70 oranından fazla baz yağı içerdiklerinden, 27.10 pozisyonunda değerlendirilmesi gerektiğinin bildirildiği, üretim reçetelerinin şirket yetkililerinin beyanıyla, inceleme aşamasında tutanak altına alındığı, yasal defter ve belgeler üzerinden kaydi envanter ve randıman incelemesinin yapıldığı,

yapılan karşıt inceleme neticesinde, üretilen ürünleri satın alanların büyük çoğunluğunun kamyon ve otobüs garajlarında faaliyet gösterip "10 numara yağ" olarak bilinen madeni yağ satışını yapan mükellefler olduğu hususlarının birlikte değerlendirilmesinden, emtainın 27.10 pozisyonunda değerlendirilmesi gerekirken daha düşük oranlı farklı bir pozisyonda beyan edilerek vergi kaybına sebebiyet verildiği; düzenlenen belgelerde özel tüketim vergisi hesaplanmadığı;

defter ve kayıtların tutulmasında muhasebe standartlarına ve tek düzen hesap planına uyulmadığından davacı adına tesis edilen tarh ve ceza kesme işlemlerinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle reddeden …. Birinci Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:….

K:… sayılı kararının; tarh ve ceza kesme işlemlerinin 213 sayılı Kanun'un 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası dışındaki kısımlarının Danıştay Yedinci Dairesinin 01/03/2018 tarih ve E:2016/3098, K:2018/1372 sayılı kararıyla onandığı anlaşıldığından, anılan hususlar gözetilerek yeniden karar verilmek üzere temyize konu kararın bozulması gerekmiştir.