Danıştay 7. Daire E.2020/2318 K.2023/2695

Dava konusu istem: Davacı adına, hakkında tanzim edilen ... tarih ve ... sayılı vergi tekniği raporu ile aynı tarih ve ... sayılı vergi inceleme raporunda, haklarında gerçek bir faaliyetleri olmadığı, özel tüketim vergisinin düşük ödenmesini sağlamak amacıyla mükellefiyet tesis ettirdikleri ve paravan mükellefler olduklarına dair vergi tekniği raporu bulunan mükelleflerden özel tüketim vergileri düşük miktarda ödendikten sonra motorlu taşıt satın alarak nihai tüketicilere yüksek tutarlarda satmak suretiyle özel tüketim vergisinin eksik ödenmesine sebebiyet verdiğinin tespit edildiğinden bahisle 2013 yılının Şubat ilâ Haziran ve Ağustos dönemleri için re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile üç kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; olayda, davacı şirket hakkında tanzim edilen vergi tekniği raporunda, 2013 hesap döneminde özel tüketim vergisi beyannamesi verilmediği, araç alımında bulunduğu ..., ...

Otomotiv Dış Ticaret Limited Şirketi, ..., ... ve ... hakkında gerçek bir faaliyetlerinin olmadığı, özel tüketim vergisinin düşük ödenmesini sağlamak amacıyla mükellefiyet tesis ettirdikleri ve paravan oldukları kanaat ve sonucuna varılan raporların bulunduğu, söz konusu mükellefler tarafından araçların özel tüketim vergileri düşük olarak ödendikten sonra davacı şirketin araçları bu mükelleflerden aynı gün veya 1-2 gün gibi kısa süreler içerisinde satın alarak nihai tüketicilere satmak suretiyle ilk iktisap kapsamında gerçek teslimini gerçekleştirdiği,

bu şekilde özel tüketim vergisinin eksik ödenmesine sebebiyet verdiğinin tespit edildiği belirtilerek davacı şirket adına cezalı tarhiyat yapılmasının önerildiği, uyuşmazlığın çözüme bağlanması için ..., ...

Otomotiv Dış Ticaret Limited Şirketi, ..., ... ve ... hakkında tanzim edilmiş vergi tekniği ve inceleme raporlarındaki tespitlerin değerlendirilmesinin icap ettiği; söz konusu firmaların lüks araç alım satımını gerçekleştirebilecek organizasyona, sermaye ve kapasiteye sahip olmadıkları, çok kısa sürelerde, çok sayıda lüks araç alım satımı yapmış görünmelerine rağmen bu faaliyetlerini devam ettirmedikleri, yüksek bedellerle alınan lüks araçların tamamının önce kendi adlarına fatura edilip sonra 3. kişilere çok düşük bedellerle satılmasının iktisadi ve ticari gereklere aykırı olduğu,

dolayısıyla yukarıda belirtilen firmaların özel tüketim vergisi matrahını aşındırmak amacıyla mükellefiyet tesis ettiren paravan firmalar olduğu sonucuna ulaşılması karşısında, söz konusu mükelleflerden muvazaalı bir şekilde emsallerine göre düşük bedelle satın alınan araçlar için paravan mükelleflerce ödenen özel tüketim vergisi tutarlarının düşülmesi suretiyle yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Ticari ilişkide bulundukları firmaların vergisel ödevlerini yerine getirmemelerinden sorumlu tutulamayacakları, yapılan satışlarda kanuna aykırı bir durumun bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.