Danıştay 7. Daire E.2020/406 K.2022/940

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 2018 yılı Ağustos ayının (1,2) dönemlerine ait özel tüketim vergisine ilişkin olarak verilen teminatın çözümü talebinin vergi incelemesi sonucuna göre değerlendirileceğinden bahisle reddine dair işlemin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:.. sayılı kararıyla, Özel Tüketim Vergisi (I) sayılı Liste Uygulama Genel Tebliği uyarınca imal edilen malın vergi tutarının imalatta kullanılan malın vergi tutarına eşit veya daha yüksek olması halinde yapılan üretimin yeminli mali müşavir üretim tasdik raporuyla tespitinin mümkün olduğu, dosyanın incelelenmesinden, davacı şirketin imal ettiği malın vergi tutarının imalatta kullanılan malın vergi tutarına eşit olduğu,

davacı tarafından idareye sunulan yeminli mali müşavir üretim tasdik raporunda ithal edilen malların vergiye tabi bir başka malın imalinde kullanıldığına ilişkin tespitlerin bulunduğunun anlaşılması karşısında teminatların çözülmesi gerektiği sonucuna ulaşıldığından, dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Teminatın iadesi talebinin reddine dair işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.