Danıştay 7. Daire E.2021/2552 K.2023/3615

Dava konusu istem: Davacı şirket adına muhtelif vergi borçlarının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin 2012 yılının Eylül dönemine ilişkin özel tüketim vergisi ve bir kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezası ile gecikme faizine ilişkin kısmının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; dosyanın incelenmesinden, 19/11/2017 tarihinde elektronik ortamda davacı şirkete tebliğ edilen 2012 yılının Eylül dönemine ilişkin özel tüketim vergisi ve bir kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezasına ilişkin ihbarnameye karşı süresi içerisinde herhangi bir dava açılmadığının anlaşılması karşısında, usulüne uygun olarak tebliğ edilen ihbarname üzerine tahakkuk eden ve süresi içinde ödenmeyen vergi ve cezanın 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun uyarınca talep edilebilecek nitelikte olduğu sonucuna ulaşıldığından, ödeme emrinin dava konusu edilen kısmında hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

23/10/2018 tarihinde tebliğ edilen ödeme emrine karşı 30/10/2018 tarihinde açılan davanın süresinde olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.