Danıştay 7. Daire E.2021/3162 K.2024/1885

Dava Konusu İstem

Davacının yolcu olduğu araçta yapılan aramada bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, takdir komisyonu kararına dayanılarak, 2015 yılının Ekim dönemine ilişkin olarak re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle kesilen vergi ziyaı cezasına ilişkin işlemin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; olayda, Kaçakçılık ve Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü görevlilerince ... Sulh Ceza Hakimliğinin ...

Değişik İş Nolu arama kararına istinaden 26/10/2015 tarihinde yapılan uygulama sırasında, Mardin-Şanlıurfa karayolu Şanlıurfa istikameti Gaziantep otoban bağlantı yolunda, üzerinde ''...'' ibaresi bulunan ... plakalı beyaz renkli kapalı kasa ... marka bir aracın uygulama noktasını fark ederek, noktanın gerisinden döndüğü, aracın Şanlıurfa-Mardin karayolu üzerinde faaliyet gösteren ...

Tesisleri'nde durdurulduğu, araç içerisinde iki şahsın bulunduğu, şahısların yapılan kimlik kontrollerinde araç sürücüsünün ... olduğu, araçta bulunan diğer şahsın üzerinden kimlik çıkmadığı ve beyanına göre davacı olduğunun tespit edildiği, araçta yapılan aramada aracın arka kasa kısmında atıl vaziyette bulunan toplam 34.000 paket gümrük kaçağı sigara ele geçirildiği, ...

Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K: ... sayılı kararıyla ...'ın suç konusu sigaraların kendisine ait olduğunu kabul etmesi nedeniyle atılı suçun sübuta erdiği gerekçesiyle mahkumiyetine karar verildiği, davacının ise, kendisinin sigaralardan haberi olmadığını, kaçakçılık yapmadığını beyan ettiği ve suç konusu sigaralardan haberdar olduğunu ve suça katıldığını gösterir, şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraatine karar verildiği,

davacının ceza yargılamasında ''kime ait olduğunu bilmediğim bir araca bindik'' şeklindeki beyanı, olay ve arama tutanağını şahısların itirazsız imzalamaları ve davacının 06/10/2015 tarihinde sürücülüğünü yaptığı aynı araçla 36.000 paket bandrolsüz sigara ile tek başına yakalanması hususları birlikte değerlendirildiğinde davacının 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 257. maddesinin verdiği yetki uyarınca kullanılma zorunluluğu getirilen özel etiketi veya işareti olmayan özel tüketim vergisine tabi malları (bandrolsüz sigaraları) bulundurduğu sonucuna varıldığından,

davacı adına tarh edilen bir kat vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisinde hukuka aykırılık görülmediği, davacı adına, 2013 yılının Ocak ilâ Aralık dönemlerine ilişkin olarak kesilen ve 15/08/2014 tarihinde kesinleşen vergi ziyaı cezasının dava konusu ceza bakımından tekerrüre esas alınmasının yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu işlemin yetki yönünden hukuka aykırı olduğu, kayba uğratılmış bir verginin bulunmadığı, TAPDK raporunun kendisine tebliğ edilmediği, vergi mükellefi olmadığı, ele geçirilen sigaralara ilişkin olarak ceza mahkemesince müsadere kararı verildiği, 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 208. maddesinde müsadere edilen eşyanın vergisinin alınamayacağının düzenlendiği, bir eylemden iki kez cezalandırılmasının hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyize konu kararın tarh edilen vergi ve kesilen bir kat vergi ziyaı cezasına ilişkin hüküm fıkrasının onanması; vergi ziyaı cezasının tekerrüre ilişkin kısmının, "lehe olan kanun hükümlerinin geçmişe yürüyeceği" yolundaki Ceza Hukukunun temel ilkesi çerçevesinde, 213 sayılı Kanun'un 339. maddesinin 7338 sayılı Kanun'la değişik halindeki, artırım tutarının kesinleşen (tekerrüre esas alınan) cezadan fazla olamayacağı yolundaki düzenlemenin göz önünde bulundurulması suretiyle karar verilmek üzere bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İLGİLİ MEVZUAT

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 339. maddesinin, 26/10/2021 tarih ve 31640 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7338 sayılı Vergi Usul Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 38. maddesiyle değişik halinde;

vergi ziyaına sebebiyet vermekten veya usulsüzlükten dolayı ceza kesilen ve cezası kesinleşenlere, vergi ziyaı cezasında cezanın kesinleştiği tarihi izleyen günden itibaren beşinci yılın isabet ettiği takvim yılının sonuna kadar, usulsüzlükte cezanın kesinleştiği tarihi izleyen günden itibaren ikinci yılın isabet ettiği takvim yılının sonuna kadar tekrar ceza kesilmesi durumunda, vergi ziyaı cezasının yüzde elli, usulsüzlük cezasının yüzde yirmibeş oranında artırılmak suretiyle uygulanacağı, artırım tutarının kesinleşen cezadan (kesinleşen birden fazla ceza olması durumunda bunlardan tutar itibarıyla en yükseğinden) fazla olamayacağı,

birinci fıkrada yer alan beş ve iki yıllık sürelerin hesabında, artırıma esas alınan cezaların kesinleşme tarihinin dikkate alınacağı belirtilmiştir.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Dayandığı hukuki ve kanuni nedenlerle gerekçesi yukarıda açıklanmış temyize konu kararın re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile bir katı tutarında kesilen vergi ziyaı cezasına isabet eden kısmı yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkrası aynı gerekçe ve nedenlerle Dairemizce de uygun görülmüş olup, davacı tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, sözü geçen hüküm fıkrasının bozulmasını sağlayacak durumda bulunmamıştır.

Kararın, vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırılan kısmı yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkrasına yönelik temyiz istemine gelince;

Ceza Hukukunun "lehe olan kanun hükümlerinin geçmişe yürüyeceği" yolundaki temel ilkesi çerçevesinde, 213 sayılı Kanun'un 339. maddesinin 7338 sayılı Kanun'la değişik halindeki, artırım tutarının kesinleşen (tekerrüre esas alınan) cezadan fazla olamayacağı yolundaki düzenlemenin göz önünde bulundurulması gerektiğinden, temyize konu kararın anılan hüküm fıkrasının bozulması gerekmiştir.