Danıştay 7. Daire E.2021/652 K.2023/3899

Dava konusu istem: Davacı adına, satışını yaptığı yirmi adet aracı özel tüketim vergisi indiriminin son günlerinde kendi aktifine aldığı ve özel tüketim vergisi indiriminin sona erdiği tarihten sonra kullanılmamış araç olarak satışını gerçekleştirdiğinden bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2009 yılının Haziran, Temmuz ve Ekim ilâ Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen üç kat vergi ziyaı ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararı üzerine, olayda, davacı şirketin satışını yaptığı 20 araçtan 6 adedinin davacı şirketin aktifine geçirildiği tarih ile üçüncü şahıslara satıldığı tarihlerin birbirine çok yakın olduğu, davacı şirket yetkilisince araçların kiralama işletmesi için satın alındığının ileri sürülmesine rağmen bu araçlara ait yakıt ve sigorta gideri, bakım onarım masrafı gibi yapılması mecburi masraflara ilişkin belgelerin sunulamadığı göz önüne alındığında altı adet araç nedeniyle tarh edilen özel tüketim vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı;

vergi ziyaı cezasının ziyaa uğratılan verginin kaç katı üzerinden kesileceğinin, vergi kaybına yol açan eylemin, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde sayılan eylemlerden olup olmadığına göre belirlenmesi gerekmekte olup, ceza tutarının hesaplanmasında kanun koyucunun belirlediği başka bir ölçüt bulunmadığı,

davacının re'sen tarhiyat yapılmasını gerektiren eylemlerinin 359. madde kapsamında değerlendirilemeyeceği, ayrıca davacı tarafından dosyaya sunulan Anayasa Mahkemesinin ... tarih ve ... başvuru numaralı kararında, aynı konu hakkında inceleme yapılan otomotiv sektöründeki diğer firmaların tamamına yakınına bir kat, çok azına ise üç kat tutarında vergi ziyaı cezası kesilmesinin hukuki dayanağının ortaya konulamaması sebebiyle ayrımcılık yasağının ihlal edildiğine karar verildiğinden, altı adet araç nedeniyle kesilen vergi ziyaı cezasının bir kata isabet eden kısmında hukuka aykırılık;

on dört araç nedeniyle kesilen vergi ziyaı cezasının vergi aslının bir katını aşan kısmında ise hukuka uyarlık görülmediği; davacı şirket tarafından satın alınan emtia ve hizmetler için belge verilmediği ve alınmadığının, başka bir deyişle gerçek satıcı veya satıcıların kimlikleri bilinmediğinden,

belge vermeyen ve almayanların birlikte açık, mükellefi bağlayacak, hukuken itibar edilebilecek biçimde somut olarak tespit edilmediği ve böylece olayda, cezai yaptırıma bağlanmış fiilin tüm unsurlarıyla birlikte oluştuğundan söz edilemeyeceğinden, özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle altı adet araç nedeniyle re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile bir kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezaları yönünden davanın reddine, on dört adet araç nedeniyle kesilen vergi ziyaı cezalarının vergi tutarının bir katını aşan kısmı ile özel usulsüzlük cezasının iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ... 'ÜN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın on dört araç nedeniyle kesilen vergi ziyaı cezalarının, vergi aslının bir katını aşan kısmının iptaline ilişkin hüküm fıkrasının, Dairemizin 29/05/2019 tarih ve E:2016/2992, K:2019/3722 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, kararın anılan hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın söz konusu hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Temyiz isteminin kararın, özel usulsüzlük cezasına ilişkin hüküm fıkrasına yönelik kısmına gelince;

Davacı adına düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2009 yılına ilişkin özel usulsüzlük cezası kesilmesine yasal bir engel bulunmamakla birlikte, dava konusu özel usulsüzlük cezasının, daha az tutarda vergi ödendiğinden bahisle kesilmesi karşısında, ortaya çıkan vergi farklılığı söz konusu faturalardaki meblağın eksik beyan edildiğini göstermeyeceği gibi, aksinin kabulü maddenin getiriliş amacına da uygun düşmediğinden, özel usulsüzlük cezasının iptaline ilişkin hüküm fıkrasında sonucu itibarıyla isabetsizlik görülmemiştir.