Danıştay 7. Daire E.2022/1296 K.2024/4937

Dava konusu istem: Davacının bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, takdir komisyonu kararına dayanılarak, 2016 yılının Kasım dönemine ilişkin olarak re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:... K:... sayılı kararıyla.

16/11/2016 tarihli Van İl Emniyet Müdürlüğü ekipleri tarafından ihbar sonucu davacıya ait ikametgahın müştemilatında yapılan aramada toplam 39.700 paket TAPDK bandrolü olmayan sigaranın ele geçirildiği, değerlendirme raporuna istinaden davacının sevk edildiği takdir komisyonu tarafından belirlenen matrah farkı üzerinden bir kat vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisinin tarh edildiği, davacının imzasının bulunduğu usulüne uygun olarak düzenlenmiş tutanakta söz konusu sigaraların kendisine ait olduğunu beyan ettiğinin görüldüğü,

bu durumda, bulunduran sıfatına haiz olduğu anlaşılan davacı hakkında tarh edilen vergi ve kesilen cezada hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergiyi tarh etme yetkisinin gümrük idaresinde olduğu, ceza yargılamasının devam ettiği, temyize konu istinaf kararının hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.