Danıştay 7. Daire E.2022/1885 K.2023/4061

Dava konusu istem: Davacının ikrazatçılık faaliyetinde bulunduğundan bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 2009 yılının Ocak ila Aralık dönemleri için resen tarh edilen banka ve sigorta muameleleri vergileri ile Ağustos ila Aralık dönemlerinde tekerrür hükümlerinin de uygulanması suretiyle kesilen 3 kat vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine yapılan inceleme neticesinde; davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda, davacının şehirler arası tarifeli karayolu ile yolcu taşımacılığı faaliyetinde bulunmak üzere 03/12/2003 tarihinde mükellefiyet tesis ettirdiği, halen faal durumda olduğu, 2009 hesap dönemindeki işlemlerinin pos tefecilik faaliyetiyle ilgili olarak incelenmesi amacıyla defter ve belge istem yazısının tebliğ edilmesine rağmen, yasal süresi içerisinde defter ve belgeler ibraz edilmediğinden incelemenin vergi dairesi tarh dosyası ve harici veriler kullanılarak gerçekleştirildiği,

bu sebeple 2009 hesap dönemine ait yasal defterlerin tasdik bilgilerinin tespit edilemediği, 2009 yılı kurumlar ve katma değer vergisi yönünden 6111 sayılı Kanun kapsamında matrah arttırımında bulunduğundan incelemenin banka ve sigorta muameleleri vergisi yönünden yapıldığı,

davacının 2009 hesap dönemine ilişkin BS formunda 1349 adet belge karşılığında KDV hariç 6.925.602,00 TL mal/hizmet satışının olduğunu bildirirken, karşı mükellefler tarafından verilen BA bildirimlerinde 1919 adet belge karşılığında KDV hariç 5.855.803,00 TL mal/hizmet satın aldıklarını bildirdikleri, davacı BA formunda 1461 adet belge karşılığında KDV hariç 8.705.716,00 TL tutarında mal/hizmet alışının olduğunu bildirirken, karşı mükellefler tarafından verilen BS bildiriminde ise davacıya 947 adet belge karşılığında KDV hariç 5.382.995,00 TL tutarında mal/hizmet sattıklarını bildirdikleri;

davacıya ait POS cihazlarından çekim yapan şahıslar ve çekim tutarları hakkında Fortisbank, Türkiye Ekonomi Bankası'ndan gelen bilgilerin değerlendirilmesi sonucunda, POS cihazından çekim yapanlar arasındaki 22 (yirmi iki) mükellef hakkında Vd-İntra sorgulaması yapıldığı ve bu şahısların çoğunun potansiyel mükellef olduğunun, ticari faaliyetle uğraşmadıklarının, diğerlerinin ise POS işlem tarihinden önce ticareti terk ettiklerinin veya kontör ticareti işiyle iştigal etmediklerinin anlaşıldığı; kontör alışlarına ilişkin olarak dökümü yapılan faturaların gerçek kontör alış ve satışlarını ifade etmediği,

düzenlenen faturaların POS cihazları ile yapılan tefecilik faaliyetlerini gizlemeye yönelik olarak düzenlendiği ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesi kapsamında sahte faturalar oldukları, alıcı mükellefler nezdinde yapılan araştırmalarda bir kısmının 2009 yılındaki asıl faaliyetlerinin POS cihazlarını kullanarak faiz karşılığında ödünç para verme olduğu ve bu faaliyetlerini gizlemek amacıyla kontör alım satım işini yaptıkları, bu nedenle düzenledikleri kontör satış faturalarının ve adlarına düzenlenen kontör alış faturalarının sahte olduğu,

2009 hesap döneminde kredi kartıyla yapılan satış toplamı 5.530.139,22 TL iken, özel matrah şekline tabi satışlar toplamının 7.480.797,73 TL ve satış toplamının özel matrah şekline tabi satışlar toplamının içindeki payının %88 olmasının davacının esas faaliyetinin katma değer vergisi yönünden özel matraha tabi kontör satışlarından ibaret olduğunu ortaya koyduğu, 2009 hesap döneminde BS formuyla bildirdiği satışlarının %66' lık kısmının hakkında POS tefecilik yönünde vergi tekniği raporları tanzim edilen mükelleflere olduğu,

BA formu ile bildirdiği alışlarının %35' lik kısmının da yine hakkında POS tefecilik faaliyetinde bulundukları yönünde vergi tekniği raporu bulunan mükelleflerden olduğunun anlaşıldığı yolundaki tespitlerden hareketle, davacının faaliyetinin komisyon karşılığında nakit ihtiyaçlarını karşılama işlemlerini oluşturduğu, kredi kartı hasılatlarının belgelendirilmesi için de gerçek olmayan kontör faturaları düzenlendiği ve yine gerçek olmayan kontör faturaları temin edildiği, tefecilik faaliyetileri nedeniyle net % 8-10 arasında kesinti yapılabildiği,

davacı lehine hareketle % 9 net faiz/komisyon geliri elde edildiği kabul edilerek dava konusu işlemlerin tesis edildiği anlaşılmakta ise de; davacının mal ve hizmet sattığı mükelleflerin tamamının kısmen de olsa gerçek ticari faaliyet yürüttükleri göz önüne alındığında, yapılan işlemlerin gerçek mahiyetinin tespiti açısından karşıt inceleme yapılmadığı, sadece firmalar hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespit ve değerlendirmelere dayanıldığı, bankalardan gelen bilgiler doğrultusunda POS cihazından çekim yapanlar arasında tespit edilen 22 (yirmi iki) mükellefin dahi beyanına başvurulmadığı,

22 mükellef hakkında yapılan işlem sayısının ise davacı şirket tarafından tesis edilen toplam işlem sayısına göre oldukça cüzi bir tutarda kaldığı ve bu sayı üzerinden satışların tamamı hakkında genelleme yapılamayacağı, bunun yanında POS tefecilik faaliyeti nedeniyle net % 9 komisyon geliri elde edildiği kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de bu oranı destekleyecek hiçbir somut tespitin olmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, eksik inceleme sonucu tesis edilen işlemde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının alış ve satış yaptığı mükelleflerden haklarında sahte belge düzenleyicisi ve/veya kullanıcısı olarak rapor düzenlenenlere yapılan alış ve satışların incelenmesinden, yüksek tutarlarda kontör satın alınan mükelleflere yine yüksek tutarlarda kontör satış faturasının düzenlendiği. ayrıca mükellef olmayan birçok şahsa yine yüksek tutarlarda kontör satış faturasının düzenlendiği, bu durumda da 2009 yılında POS cihazlarını kullanarak faiz karşılığında ödünç para verme faaliyetinde bulunulduğu anlaşıldığından, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık olmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.