Danıştay 7. Daire E.2022/1903 K.2023/4609

Dava konusu istem: Davacı tarafından, POS cihazı kullanmak suretiyle ikrazatçılık faaliyetinde bulunduğundan bahisle, vergi tekniği raporu done alınarak düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca, 2010 yılının Ocak ilâ Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen banka ve sigorta muameleleri vergileri ile kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine, olayda, davacı hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporunda, davacı tarafından esas faaliyeti dışında POS cihazları kullanılarak yapılan kontör satışının, 2010 yılında %99,09 oranında ve POS cihazından çekilen tutarın ise 5.411.324,24 TL olmasından hareket edilerek, kontör satış faturalarının, komisyon karşılığı POS cihazından kredi kartıyla yapılan çekimlerin yasal duruma uygun hale getirilmek için düzenlendiği sonucuna varıldığı,

ancak aynı raporda bankalardan gelen bilgi yazılarına istinaden, 2009 ilâ 2012 yıllarında POS cihazlarından kredi kartıyla işlem yaptığı belirlenen ve örnekleme yoluyla seçilen 35 kişinin bilgilerine başvurulduğu, bilgi veren 26 şahıstan 18'inin davacının, kendilerinin veya tanıdıklarının arkadaşı, akrabası olduğunu, kredi kartlarının davacının ekonomik sıkıntı içerisinde olması nedeniyle davacıya ait POS cihazlarından çekim yapılması için söz konusu şahıslar tarafından kullanıldığını.

7'sinin, söz konusu işlemin mahiyetini hatırlayamadıklarını, kartlarını, kardeşlerinin, arkadaşlarının kullandığını.

1 kişinin ise, mal ve hizmet aldığını beyan ettiği, ancak davacı hakkındaki bu beyanların vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetini tespit etmede dikkate alınmadığı, söz konusu raporda, davacının anılan yıllarda esas faaliyetinin POS cihazı ile kredi kartlarından çekim yaparak faiz geliri elde etmek olduğunun belirtilmesine rağmen, bahsi geçen ifadelerde, komisyon karşılığında kredi kartlarından çekim yapıldığına dair hiçbir beyan bulunmadığından, incelemenin eksik yapıldığı ve davacının esas faaliyetinin tefecilik olduğunun ortaya konulamadığı;

öte yandan aynı nedene dayanılarak davacı adına 2010 yılı için re'sen salınan gelir vergisinin iptali yolundaki. Bölge İdare Mahkemesi. Dava Dairesince verilen … tarih ve E:… , K:… sayılı karara yönelik temyiz isteminin de reddedildiği gerekçesiyle dava konusu vergiler ve cezaların iptaline karar verilmiş, davacı vekili lehine vekalet ücretine hükmedilmemiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, avukatla temsil edildiklerinden lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesinin gerektiği; davalı idarece, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI

Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'İN DÜŞÜNCESİ : Davalı idarenin temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın esasa ilişkin hüküm fıkrasının onanması gerektiği, davacının temyiz isteminin ise kabul edilerek kararın davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi şeklinde düzeltilerek onanmasının gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Dayandığı hukuki ve kanuni nedenlerle gerekçesi yukarıda açıklanmış bulunan mahkeme kararı, aynı gerekçe ve nedenlerle Dairemizce de uygun görülmüş olup, davalı idarece temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, kararın esasına ilişkin hüküm fıkrasının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmamıştır.

Davacının, mahkemece iptale ilişkin karar verildiği halde lehlerine vekalet ücreti hükmedilmediğini ileri sürerek yaptığı temyiz istemine gelince;

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile değişik 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, temyiz incelemesi sonunda Danıştayın, kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa kararı düzelterek onayacağı hükme bağlanmıştır.

2577 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile atıfta bulunulan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nu, yürürlüğe girdiği 01/10/2011 tarihi itibarıyla yürürlükten kaldıran 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447. maddesinde, mevzuatta, 1086 sayılı Kanun'a yapılan yollamaların, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerinin karşılığını oluşturan maddelerine yönelik sayılacağı hükme bağlanmış.

323. maddesinde, vekille takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekalet ücreti yargılama giderleri arasında sayılmış, "Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri" başlıklı 331. maddesinde ise, davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hallerde, hakimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderini takdir ve hükmedeceği kuralına yer verilmiştir.

Öte yandan, 24/11/2020 tarih ve 31314 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2021 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin ikinci kısmının birinci bölümünün 4/(b) bendinde, yargı yerleri ile icra ve iflas dairelerinde yapılan ve konusu para olan veya para ile değerlendirilebilen hukuki yardımlara ödenecek bir duruşmalı olan işlere ilişkin maktu vekâlet ücreti belirlenmiştir. Mahkeme kararında, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davacı lehine duruşmasız işler için maktu vekalet ücreti olan 2.940,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, vekalet ücretine hükmedilmediği anlaşılmıştır.