Danıştay 7. Daire E.2022/2869 K.2022/4228

Dava konusu istem: Madeni yağ imalatı faaliyetinde bulunan davacının hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucunda düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca, üretilen müstahzarların 27.10 pozisyonunda beyan edilmesi gerekirken 34.03 pozisyonunda beyan edildiğinden bahisle, 2012 yılının Ocak ilâ Nisan dönemleri için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ve kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine, imal edilen ürünlerin kimyasal özelliklerinin tespiti amacıyla, üretim formül ve reçeteleri temin edilerek, üç kişiden oluşan bilirkişi heyetine yaptırılan inceleme sonucunda düzenlenen raporda; ürün içeriklerinin üretim reçeteleri ve kapasite raporuyla uyumluluk gösterdiği, her ürünün değişik oranlarda kullanılan bileşenler içerdiği, ilave edilen katkı maddelerinin, imal edilen ürünlere farklı özellik, fiziksel değişkenlik ve etki verdiği,

üretim reçetelerinde yer alan kimyasal maddelerin içeriklerinin matematiksel hesaplamasının yapılarak sonuca ulaşılmasının, kimya bilim kurallarına aykırı bir durum olduğu uyuşmazlığa konu ürünlerin üretim reçeteleri ile belirlenen pozisyonlarının birbirleriyle uyumlu olduğu sonucuna varıldığı anlaşıldığından, re'sen tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergilerinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda imal edilen ürünlerin 27.10 pozisyonunda yer aldığı hususunda tespitler yapıldığı, dava konusu işlemlerin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.