Danıştay 7. Daire E.2022/3151 K.2022/4066

Dava konusu istem: Davacı tarafından, sesli mesaj hizmeti ihracatı nedeniyle 2011 yılının Ocak ilâ Nisan dönemlerinde yüklenilen özel iletişim vergilerinin iadesi istemiyle yapılan düzeltme-şikayet başvurusunun zımnen reddine ilişkin işlemin iptali ile ödenen tutarların 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a göre hesaplanacak gecikme faiziyle birlikte iadesi istemiyle dava açılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti : Bozma kararı üzerine, muhtelif firmalardan satın alınan telefon hattı, kontör ve konuşma dakikalarını yurt dışındaki müşterilerine sesli mesaj bedeli olarak faturalandırarak ihraç eden davacının, 6802 sayılı Gider Vergileri Kanunu'nun 39. maddesinin 1. fıkrasında sayılan ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nda tanımı yapılan işletmeci statüsünü taşımadığı ve elektronik haberleşme hizmeti sunmadığı anlaşıldığından, mükellefi olmadığı özel iletişim vergisinin iadesi istemiyle yapılan başvurusunun zımnen reddine ilişkin işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı idarenin istinaf başvurusunun kabulüne, mahkeme kararının kaldırılması suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Özel iletişim vergisi mükellefi olmadığı, sesli mesaj hizmeti ihracatı nedeniyle katma değer vergisi yönüyle istisna kapsamında bulunduğundan özel iletişim vergileri açısından da istisna kapsamında olması gerektiği, söz konusu vergiyi maliyet unsurlarına yansıttığı, konu hakkında farklı yargı kararlarının bulunduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.