Danıştay 7. Daire E.2022/3438 K.2022/4344

Dava konusu istem: Davacının 03/04/2007 tarihinden sonra 2007-2008 yıllarında gerçekleşen taş kömürü ithalatlarında aldığı kontrol belgeleri uyarınca ödenmediği tespit edilen veya mahsup sonrası kalan çevre katkı paylarının ödenmesi aksi halde Çevre Gelirlerinin Takip ve Tahsili ile Tahsilat Karşılığı Öngörülen Ödeneğin Kullanımı Hakkındaki Yönetmelik ile 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Kanun’un ilgili maddeleri gereğince tahsil edileceğine ilişkin işlemin iptali ile ödenen 718.320,56 TL çevre katkı payının yasal faiziyle birlikte iadesi istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle yapılan inceleme sonucunda, davacı şirket tarafından alınan kontrol belgeleri kapsamında muhtelif serbest dolaşıma giriş beyannameleri ile 03/04/2017 tarihinden önce ve sonra ithalat işlemlerinin gerçekleştirildiği,

beyannameler kapsamında çevre katkı payları "yurt içi gider" olarak beyan edilerek katma değer vergisi matrahına dahil edilmiş ise de, kontrol belgeleri kapsamında 03/04/2017 tarihinden sonra gerçekleştirilen ithalatlara ilişkin olarak ne gümrük giriş beyannamelerinde yer alan CİF bedeli üzerinden ne de proforma faturada yer alan CİF/FOB/CFR bedeli üzerinden ödenen herhangi bir çevre katkı payının mevcut olmadığı,

davacı şirketin 03/04/2017 tarihinden sonra gerçekleştirilen ithalatlara ilişkin çevre katkı payları kapsamında ileri sürdüğü iddianın ilgili Yönetmelik hükmünün çevre katkı payı alınmasına dayanak teşkil etmesinin mümkün olmadığı yönünde olduğu ve 03/04/2017 tarihinden sonra gerçekleştirilen ithalatlara ilişkin ihtirazı kayıtla ödenen ve işbu dava kapsamında iadesi talep edilen çevre katkı payı tutarı dışında herhangi bir çevre katkı payı ödemesinin mevcut olmadığının anlaşıldığı,

kaldı ki Mahkemelerinin 09/06/2022 tarihli ara kararı ile davacıdan ihtirazi kayıtla ödenen ve iadesi talep edilen 718.320,56 TL çevre katkı payı tutarı haricinde, 03/04/2007 tarihinden sonra gerçekleştirilen fiili ithalatlara ilişkin gümrük beyannamelerinde belirtilen CİF bedelinin %1 oranında hesaplanarak "yurt içi gider" olarak beyan edilmek suretiyle katma değer vergisi matrahına dahil edildiği belirtilen çevre katkı paylarının ayrıca ödenip ödenmediğinin sorularak bu hususlara ilişkin ilgili tüm bilgi ve belgelerin eksiksiz, okunaklı ve onaylı örneklerinin istenilmesi üzerine,

davacı şirket tarafından beyannamelerinde "yurt içi gider" olarak beyan edilerek katma değer vergisi matrahına dahil edilen %1 oranında çevre katkı paylarına ilişkin gümrüğe yapılan herhangi bir ödemenin tespit edilemediği yönünde cevap verildiği, ödemeye ilişkin herhangi bir alındı belgesi ve tahsilat makbuzunun da sunulmadığı göz önünde bulundurulduğunda tahsil edilen çevre katkı payına ilişkin mükerrer tahsilatın söz konusu olmadığı anlaşıldığından dava konusu işlemde hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Çevre Gelirlerinin Takip ve Tahsili ile Tahsilat Karşılığı Öngörülen Ödeneğin Kullanımı Hakkında Yönetmeliğin ilgili maddelerinin iptali istemiyle açılan davada yürütmenin durdurulması kararı verilmesi ve sonrasında anılan hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle davalı idarece 19/03/2009 tarihinde yayımlanan yönetmelik ile düzenleme yapıldığı ve bu yönetmelik üzerine yasaya aykırı bir şekilde geçmişe yönelik işlem tesis edildiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.