Danıştay 7. Daire E.2023/1775 K.2025/351

Dava konusu istem: Akaryakıt bayi işletmeciliğiyle iştigal eden davacının 2019 ve 2020 yıllarına ilişkin hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucu düzenlenen vergi tekniği raporunda, otomasyon sisteminin manipüle edilerek bir kısım satışlarının silindiği, bu sebeple bir kısım akaryakıt alışlarının kayıt ve beyan dışı bırakıldığı ve belgesiz mal bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 4. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 2019 yılının Nisan ayının (2.) dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle üç kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla.

Gelir İdaresi Başkanlığınca Adana Vergi Dairesi Başkanlığına gönderilen yazı ile, Adana ilinde özel tüketim vergisi (I) sayılı liste yönünden yetkili vergi dairesini belirleme yetkisinin Adana Vergi Dairesi Başkanlığına verildiği anlaşıldığından, davacının, davalı idarenin yetkisiz olduğu yönündeki iddiasına itibar edilmediği; davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun incelenmesinden, otomasyon şirketi olan ...

İnternet Anonim Şirketinin, 235 adet akaryakıt istasyonu ile birlikte örgütlü olarak verilerde silme işlemi gerçekleştirdiğinin tespit edildiği, anılan şirkete ait sunucular üzerinden akaryakıt otomasyon sistemlerinde manipülasyon, silme, değiştirme ve düzenleme işlemlerini gerçekleştirilen mükellefler arasında davacının da yer aldığı, motorin satılan bir kısım araç sahipleri nezdinde yapılan karşıt incelemede ibraz edilen fişlerdeki tarih/tutar/miktarların silinen verilerde yer alan tarih/tutar/miktarlar ile birebir uyuştuğu, bu durumda, davacının satıştan silindiği tespit edilen akaryakıtı belgesiz olarak bulundurduğu sonucuna ulaşıldığı;

tekerrüre esas alınan ve 2018 yılının Kasım dönemine ilişkin olup 28/12/2018 tarihinde davacıya tebliğ edilen ve aynı gün 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 376. maddesinden faydalanılarak kesinleşen vergi ziyaı cezasının 181,50 TL tutarında olduğu,

anılan Kanun'un 339. maddesinin 7338 sayılı Kanun'la değişik halindeki, artırım tutarının kesinleşen (tekerrüre esas alınan) cezadan fazla olamayacağı kuralına uygun olarak davalı idarece vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle 181,50 TL artırıldığının anlaşılması karşısında, tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Özel tüketim vergisi mükellefi olmadıklarından cezalı tarhiyatın akaryakıt dağıtım şirketine yapılması gerektiği, 7326 sayılı Kanun kapsamında matrah artırımından yararlanılan dönemlere ilişkin tesis edilen işlemlerde hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.