Danıştay 7. Daire E.2023/2925 K.2023/4219

Dava konusu istem: Sigorta acenteliği faaliyetinde bulunan davacı tarafından, 2007 yılının muhtelif dönemleri için ödenen banka ve sigorta muameleleri vergisinin iadesi istemiyle yapılan şikâyet başvurusunun zımnen reddine dair işlemin iptali ile ödenen verginin kanuni veya ticari faizden yüksek olanı üzerinden hesaplanacak faiziyle birlikte iadesi istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararına uymak suretiyle, tahsil tarihi ile idareye başvuru tarihi arasına isabet eden dönem için yasal faiz talebine hasren yapılan yargılama neticesinde, borçlusu tarafından alacaklısına, Borçlar Kanunu ve Ticaret Kanunu'na göre faiz ödenmesi gereken hallerde hangi oranda faiz ödeneceğini düzenleyen, 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun hükümlerine göre, ödenecek tutarın davacıya faiziyle iadesinde faizin başlangıç tarihinin idareye başvuru tarihi olarak kabulü gerektiğinden, tahsil tarihi ile idareye başvuru tarihi arasına isabet eden döneme isabet eden faiz isteminin reddinin icap ettiği gerekçesiyle davanın bu yönden reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davacı tarafından, ödenecek tutarın iadesinde tahsil tarihinden itibaren faize hükmedilmesinin gerektiği; davalı idarece, faize hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI

Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 20/09/2022 tarih ve E:2020/2687, K:2022/3378 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, davacı tarafından dilekçede ileri sürülen temyiz nedenlerinin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmediği, olayda, dava konusu işlemin iptali ile ödenen vergilerin, idareye başvuru tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte iadesine ilişkin hüküm fıkrası, Dairemizin bahsi geçen kararıyla onanarak kesinleşmiş olduğundan kesin hüküm halini alan söz konusu hükmün bozulması istemiyle idare tarafından temyizen ileri sürülen iddiaların incelenmesi hukuken mümkün bulunmadığından, davalı idarenin temyiz isteminin incelenmeksizin reddinin gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 20/09/2022 tarih ve E:2020/2687, K:2022/3378 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, davacı tarafından dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Davalı idarenin temyiz istemine gelince;

Olayda, dava konusu işlemin iptali ile ödenen vergilerin, idareye başvuru tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte iadesine ilişkin hüküm fıkrası, Dairemizin 20/09/2022 tarih ve E:2020/2687, K:2022/3378 sayılı kararıyla onanarak kesinleşmiş olması karşısında, kesin hüküm halini alan söz konusu hükmün bozulması istemiyle idare tarafından temyizen ileri sürülen iddiaların incelenmesi hukuken mümkün bulunmamaktadır.