Danıştay 7. Daire E.2023/541 K.2024/1760

Dava konusu istem: Davacı adına 2021 yılının Nisan ve Aralık dönemlerine ilişkin vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisi, gelir stopaj vergisi, damga vergileri ile gecikme faizinin tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacının mükellefiyet kaydı ödeme emrinin tebliğ edildiği 22/02/2022 tarihinden sonra 23/02/2022 tarihinde terkin edilmiş ise de, ara karara istinaden gönderilen cevabi yazıda, davacının e-tebligat aktivasyonunun mevcut olduğu, işi bırakma tarihi olan 31/12/2021 tarihinden sonraki tarihlerde de kullanıcı hareketlerine rastlanıldığının belirtildiği, dolayısıyla, elektronik tebligat adresinin kapatılması söz konusu olmayan davacıya elektronik ortamda yapılan ödeme emri tebliğinde usul hükümlerine aykırılık bulunmadığı,

bu durumda, 22/02/2022 tarihinde tebliğ edilen ödeme emrine karşı 15 günlük yasal süre geçirilerek 11/03/2022 tarihinde açılan davanın süresinde olmadığı gerekçesiyle davanın süre aşımı yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

31/12/2021 tarihinde yaptıkları iş bırakma bildirimine 29/01/2022 tarihinde onay verildiğinden, elektronik ortamda yapılan tebligatın geçerli olmadığı, bu durumda, davada süre aşımı bulunduğundan söz edilemeyeceği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.