Danıştay 7. Daire E.2024/143 K.2024/3773

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, özel tüketim vergisi ödenerek satın alınan LPG'nin, aerosol sprey boya imalatında kullanıldığından bahisle yapılan nakden iade başvurusu üzerine düzenlenen vergi tekniği ve vergi inceleme raporlarına dayanılarak 2015 yılının Ocak ilâ Eylül dönemleri için re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle üç kat kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararı üzerine; ara kararına istinaden idarece sunulan belgelerin incelenmesinden, tekerrüre esas alınan cezanın miktarının 16.100,37 TL olduğunun anlaşılması karşısında, Ceza Hukukunun "lehe olan kanun hükümlerinin geçmişe yürüyeceği" yolundaki temel ilkesi çerçevesinde, 213 sayılı Kanun'un 339. maddesinin 7338 sayılı Kanun'la değişik halindeki, artırım tutarının kesinleşen (tekerrüre esas alınan) cezadan fazla olamayacağı yolundaki düzenleme göz önünde bulundurulduğunda,

dava konusu vergi ziyaı cezalarının tekerrür nedeniyle artırılan bölümümün 16.100,37 TL'ye isabet eden kısmında hukuka aykırılık; anılan tutarı aşan kısmında ise hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle, vergi ziyaı cezalarının tekerrür nedeniyle artırılan bölümünün kısmen iptaline, kısmen de davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Kanun'un 339. maddesinin 7338 sayılı Kanun'la değişik halinin geçmişe yürütülmek suretiyle dava konusu olayda uygulanmayacağı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'UN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen kararın temyize konu hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın anılan hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.