Danıştay 8. Daire E.2020/6380 K.2023/6561

Dava konusu istem: Kayseri ili, Bünyan İlçesi dahilinde bulunan … sicil numaralı maden işletme ruhsatı sahibi olan davacı şirket tarafından, Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 11. fıkrası gereğince alınması gereken izinlerin Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü'ne verilmediğinden bahisle 77.632,00-TL idari para cezası verilmesine ilişkin Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü'nün … tarih ve E… sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; mevzuat hükmü gereği alınması gerekli olan izinlerin işletme ruhsatı yürürlük tarihinden itibaren üç yıl içinde yani en geç 13/06/2017 tarihine kadar davalı idareye sunulması gerekirken, gerekli izinlerin bu tarihten sonra 22/12/2017 tarihinde sunulduğu görüldüğünden; tesis edilen dava konusu işlemde hukuka ve mevzuata aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, süresi içinde izinlerin alınamaması hususunun kendilerinden kaynaklanmayan nedenlerle ve idarelerce yapılan araştırmalar neticesinde yaşanan gecikmelerden kaynaklandığı dolayısıyla yasal şartları oluşmayan dava konusu işlemin mevzuata uygun olmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.