Danıştay 8. Daire E.2020/7503 K.2023/7820

Dava konusu istem: Davacı şirketin, uhdesinde bulunan İstanbul İli, Eyüp İlçesinde bulunan S:... sayılı maden işletme ruhsat sahasına ilişkin olarak süresi içinde yükümlülüklerini yerine getirmediğinden bahisle Maden Kanununun 24/11. maddesi uyarınca toplam 155.264,00-TL idari para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ....

İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; somut uyuşmazlıkta olduğu gibi, maddenin yürürlüğe girdiği 18.02.2015 tarihine kadar, ruhsat sahibi tarafından söz konusu yükümlülüklerin işletme ruhsatı yürürlük tarihinden itibaren üç yıllık süre içinde yerine getirilmeksizin dolmuş olmuş olduğu, ancak henüz ruhsat iptali işleminin yapılmadığı durumlarda da, maden yatırımlarının korunması ve faaliyetlerin devam edebilmesi saikiyle Maden Kanununa getirilen geçici 22. maddede aynı şekilde maktu para cezası yaptırımı öngörüldüğünün görüldüğü,

ceza hukukunda uygulama bulan ve hukukun genel ilkeleri kapsamında kabul edilen kusur ilkesinin, idari yaptırımlarda da uygulanmakta olduğu, davacının, işletme ruhsatının alındığı tarihten itibaren üç yıl içinde Orman İdaresine başvuruda bulunduğu ancak ruhsat sahasının Azizpaşa Devamlı Muhafaza Ormanı içinde kalmasından ötürü Uygulama Yönetmeliğinde öngörülen kısıtlama nedeniyle Maden Kanununun 7.maddesinde öngörülen mülkiyet iznini ilgili idareden alamadığı,

dolayısıyla yükümlülüğün yerine getirilmemesinde davacıya atfı kabil kusur bulunmadığı görüldüğünden dava konusu 18/02/2017-18/02/2018 ve 18/02/2018-18/02/2019 dönemlerine ilişkin idari para cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varıldığı sonucuna varılarak dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Maden Kanununun 7. maddesi kapsamında alınması gereken orman izinleri için İstanbul Kemerburgaz Orman İşletme Şefliğine müracaatı reddedilen davacı şirketin bu izinleri alamayacağını 2014 yılında tesis edilen işlemle öğrenmesine rağmen, ruhsat hukukunu sonlandırmaya yönelik davalı idareye herhangi bir başvuruda bulunmadığı. dolayısıyla davacı şirket bakımından gerekli izinlerin 3 yıl içinde alınmaması fiilinin sübuta erdiği sonucuna varıldığından, davacı şirketin para cezasıyla cezalandırılmasında mevzuata aykırılılık bulunmadığını,

Ancak davalı idarece yıllar itibariyle yeniden değerleme oranı uygulanmak suretiyle 8/02/2017-18/02/2018 dönemi için 62.743,00-TL ve 18/02/2018-18/02/2019 dönem için 77.632,00-TL olmak üzere toplam 140.375,00-TL idari para cezası uygulanması gerekirken her iki dönem için de 77.632,00-TL'lık tutar uygulanmak suretiyle toplam 155.264,00-TL idari para cezası tahakkuk ettirilmesinde isabet görülmediği sonucuna varılarak, davalı idarenin istinaf başvurusunun kabulüne, dava konusu işlemin 140.375,00.-TL'na isabet eden kısmı yönünden davanın reddine, bu tutarı aşan kısım yönünden ise dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, İdarenin resen Maden Kanunun 7. maddesi hükmü gereği ilgili ruhsatı iptal etmesinin kanunu zorunluluk olduğunu, imkansızlık nedeniyle izinleri alamayan şirketlerine idari para cezası verilmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu, idari para cezası tesisine dair hükmün şirketin ruhsatı aldığı tarihte yürürlükte bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.