Danıştay 8. Daire E.2021/1768 K.2024/4777

Dava konusu istem: Manisa ili Soma ilçesinde ve davacı uhdesinde bulunan S:... sayılı II. grup işletme ruhsatına ilişkin olarak, 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 7. maddesine göre alınması gereken izinlerinin üç yıllık süre içerisinde alınmaması gerekçesiyle Maden Kanunu'nun 24/11. fıkrası uyarınca 62.743,00 TL idari para cezası verilmesine ilişkin... tarih ve ...sayılı Maden İşleri Genel Müdürlüğü işleminin iptali ile süresi içerisinde ihtirazi kayıtla yatırılan bedelin iadesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...İdare Mahkemesince verilen ...tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; davacı tarafça, ÇED sürecinin tamamlanmasından sonra orman izin başvurusunun ilk olarak 28/03/2017 tarihinde İzmir Orman Bölge Müdürlüğü'ne yapıldığı, orman idaresi tarafından düzeltme istenmesi üzerine, 30/05/2017 tarihinde tekrar müracaat edildiği, davacının 01/07/2017 tarihine kadar gerekli izinleri alması gerektiği, ancak bu süre içerisinde bu yükümlülüğün yerine getirilememesi üzerine, dava konusu işlemin tesis edildiği,

davacı uhdesindeki S:... sayılı II. grup işletme ruhsatının yürürlük tarihi olan 01/07/2014 tarihinden itibaren 3 yıl içinde, maden işletme ruhsatına ilişkin Maden Kanunu'nun 7. maddesinde yer alan izinlere ilişkin bilgi ve belgeleri davalı idareye ibraz ederek maden (kalker-kireç taşı) ocağı üretimine hazır hale getirmeyen davacı şirketin 62.743,00 TL idari para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin dava konusu işlemde mevzuata aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, davacı şirketin Maden Kanunu'nun 7.maddesi gereği 3 yıl içerisinde alması gereken tüm izinler için gerekli başvuruları süresinde yaptığı, süresinde yapılmayan bir başvuru ya da kanunun aradığı şartları yerine getirememe gibi bir eksiklik söz konusu olmadığının görüleceği, orman izni dışında bir eksikliğin söz konusu olmayıp, bu izin taleplerinin de reddedilmiş olmadığı, gecikmenin yine idarenin bir parçası olan Orman Genel Müdürlüğü'nden kaynaklandığı, işletme izni için gerekli bir diğer izin olan Gayrısıhhi Müessese izni başvurularının da aynı şekilde mülkiyet iznini beklediği, orman izni zamanında verilmiş olsa idi davacı şirketin derhal bakanlığa dosyasına sunarak işletme iznini alabilecek durumda olduğu, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Uyuşmazlıkta, davacı uhdesinde bulunan ruhsatın 01/07/2014 tarihinde yürürlüğe girdiği, 22/12/2016 tarihli ÇED belgesinin alındığı, daha sonra 28/03/2017 tarihinde 7. madde izinleri için Kanunun tanıdığı 3 yıllık sürenin bitimine yaklaşık 3 ay kala orman izni başvurusunda bulunulduğu, orman idaresi tarafından düzeltme istenmesi üzerine, 30/05/2017 tarihinde tekrar müracaat edildiği, sonrasında ise yapılan başvurunun zımnen reddi üzerine dava açılmadığı gibi 7. madde izinleri yönünden başkaca bir girişimde bulunulmadığı, bu haliyle izinlerin süresi içerisinde alınamamasında davacının kusurlu bulunduğu,

orman izninin 7. madde izinleri için Kanunun tanıdığı 3 yıllık sürenin bitiminden çok sonra 25/02/2019 tarihinde alındığı, sonrasında ise 05/08/2019 tarihinde GSM işyeri açma ve çalışma ruhsatı alındığı anlaşılmakla, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığından, temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.