Danıştay 8. Daire E.2021/7804 K.2024/5041

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, Ankara İli, Çubuk İlçesi sınırları içerisinde bulunan Sicil:... sayılı II(a) grup kalker işletme ruhsat sahası nedeniyle 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 12. fıkrası uyarınca 77.632,00.-TL idari para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... tarih ve E... sayılı işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararında; suçta ve cezada kanunilik ilkesi uyarınca idari yaptırım/ceza gerektiren fiiller nedeniyle uygulanacak mevzuatın, fiilin işlendiği tarihte yürürlükte bulunan kanun hükmü olması gerektiği, somut uyuşmazlıkta 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 12. fıkrasının 7061 sayılı Kanun'un 49. maddesiyle değiştirilmeden önceki halindeki düzenlemenin mi yoksa 7061 sayılı Kanun'un 49. maddesiyle değişik 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 12. fıkrası ile getirilen yeni halindeki düzenlemenin mi uygulanarak idari para cezasının tesis edildiğinin belli olmadığı,

davacı şirkete 2014, 2015, 2017 ve 2018 yıllarında proje beyanının %10'undan az üretim yapıldığından bahisle 77.632,00.-TL idari para cezası uygulandığı, doğrudan böyle bir düzenlemenin maddenin değişiklik öncesi veya değişiklik sonrası halinde bulunmadığı, olayda; davacının lehine olan 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 12. fıkrasının 7061 sayılı Kanun'un 49. maddesiyle değiştirilmeden önceki halinin uygulanması gerektiği, davacı şirketin 2019 yılından geriye doğru 5 yıllık süre içindeki fiillerinden dolayı idari para cezasının uygulandığı, davacının 2014 ve 2015 yıllarında üretim yapmadığı,

2016 yılında 20.025 ton, 2017 yılında 525 ton, 2018 yılında ise 550 ton üretim yapıldığı, davalı idare tarafından davacının 2016 yılında yaptığı üretim dikkate almadan idari para cezası uygulandığı, 2017 yılında yapılan değişiklik öncesi yürürlükte bulunan madde metninden anlaşılacağı üzere art arda olacak şekilde 3 yıl için 3 yıllık toplam üretimin, projede beyan edilen 1 yıllık üretim miktarının %10 az olması halinde idari para cezası uygulanacağının düzenlendiği,

davacı şirketin 2014, 2015, 2016, 2017 ve 2018 yıllarına ait üretim miktarları için art arda olan herhangi bir 3 yılın toplamı alındığında (2014, 2015, 2016 veya 2015, 2016, 2017 veya 2016, 2017, 2018) projede beyan edilen 1 yıllık üretim miktarının %10'undan fazla olduğu, dolayısıyla aksi yönde tesis edilen dava konusu idari para cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirkete 2019 yılından geriye doğru 5 yıllık süre içerisindeki eylemleri nedeniyle idari para cezası uygulanmış ve idarece, 2014-2018 döneminin 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin yukarıda hükmü yazılı 04/02/2015 tarih ve 6592 sayılı Kanunla değişik 12. fıkrası kapsamında kabul edilerek davacı şirketin lehine olan hükme göre işlem tesis edilmiş olup, anılan hüküm ile,

tespit tarihinden geriye doğru beş yıllık sürenin herhangi üç yılında üretim yapılmaması veya bu beş yıllık sürenin herhangi üç yılındaki toplam üretim miktarının projede beyan edilen yıllık üretim miktarının %10'undan az olması halinde idari para cezası uygulanacağının öngörülmüş bulunması karşısında, işletme projesinde yıllık üretim miktarı 200.000 ton olarak beyan edildiğine ve davalı idare ekiplerince mahallinde yapılan denetim sonucunda, 2019 yılından geriye doğru 2014, 2015, 2016, 2017 ve 2018 yılları olmak üzere beş yıllık süre içerisindeki üretim miktarları üzerinden değerlendirme yapıldığına göre,

söz konusu beş yıllık dönem üretim miktarları değerlendirildiğinde herhangi üç yıllık dönemdeki üretim miktarlarının toplamının projede beyan edilen yıllık üretim miktarının %10'undan (200.000 tondan) az olduğu anlaşıldığından, davacı şirket hakkında idari para cezası uygulanmasına ilişkin işlemde hukuka aykırılık.

İdare Mahkemesince dava konusu işlemin iptali yolunda verilen kararda hukuki isabet görülmediği gerekçesiyle İdare Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, toplamda yapmış olduğu 21.100 ton üretimin %10 un üzerinde olduğu, fiilin işlendiği tarihte yürürlükte olan ve lehe olan kanun hükmünün uygulanmamasının hatalı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.