Danıştay 8. Daire E.2021/7927 K.2024/4414

Dava konusu istem: Sivas ili, Divriği ilçesi hudutları dahilinde ve davacı şirket uhdesinde bulunan S: ... nolu IV (C) grubu işletme ruhsatlı sahaya ilişkin olarak 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 7. maddesindeki izinlerin süresi içerisinde davalı idareye verilmemesi sebebiyle 3213 sayılı Kanunun 24. maddesinin 11. fıkrası gereğince 195.187,00-TL idari para cezası verilmesine ilişkin ... tarih ve...sayılı işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ...tarih ve E:..., K:... sayılı kararında; davacı şirkete ait işletme ruhsatının 30/07/2013 tarihinde yürürlüğe girdiği, izinlerin sunulması için gerekli yasal sürenin sonu olan 30/07/2016 tarihine kadar izinlerin davalı idareye verilmediği,

davalı idarece izinlerin E-maden sistemi üzerinden ... tarihinde ... sayılı dilekçe ekinde sunulduğu iddia edilmesine karşın davacı tarafından izinlerin süresi içerisinde davalı idareye sunulduğuna dair somut bir bilgi ve belgenin sunulmadığı gibi davacı şirket tarafından aksi yönde bir iddianın da ileri sürülmediği her ne kadar davacı şirket tarafından orman izin başvurusunun Kayseri Orman Bölge Müdürlüğü tarafından uzunca bir süre cevap verilmediğinden sonuçlandırılamadığı ve izinlerin süresinde verilememesinde kusurlarının bulunmadığı ileri sürülmüş ise de.

3213 sayılı Kanunun 7. maddesi hükmü gereği gerekli izinlerin davacı şirketin sorumluluğunda olduğu, gerekli izinlerin alınması için yapılan başvurunun reddi veya zımnen reddi işlemine karşı yasal yollara başvuru imkanının bulunduğu, davacının yasal yollara başvurmadığı, esasen yasal yollara başvurduğu yönünde bir iddiasının da bulunmadığı nazara alındığında davacının bu yöndeki iddialarına itibar edilmesine de hukuken olanak bulunmadığı,

30/07/2013 tarihinde yürürlüğe giren işletme ruhsatı ile ilgili izinleri sunmak için kanunda belirlenen 3 yıllık sürenin sonu olan 30/07/2016 tarihi itibariyle işletme ruhsatına ilişkin izinleri süresinde yerine getirmediği sabit olan davacı şirket hakkında;

yükümlülüklerini yerine getirmediği her bir yıl için (30/07/2016-30/07/2017 için 54.812,00 TL, 30/07/2017-30/07/2018 için 62.743,00 TL, 30/07/2018-30/07/2019 için 77.632,00 TL olmak üzere) ayrı ayrı idari para cezası uygulanması suretiyle davacıya toplam 195.187,00-TL idari para cezası verilmesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, izinlerin süresinde verilmemesinin şirketlerinden kaynaklı olmadığı, orman izin başvurusuna Kayseri Orman Bölge Müdürlüğü tarafından uzunca bir süre cevap verilmediği, ısrarlı başvuruları üzerine orman izni talep edilen alanın bölge müdürlükleri ile ilgisinin bulunmadığı ve söz konusu alanın Hazine arazisi olduğu yönünde cevap verildiği, sonrasında gerekli başvurular yapılarak gerekli izinlerin alındığı, izinlerin alınmamasında kasıt veya kusurlarının bulunmadığı, ihlallerin 2016, 2017, 2018 ve 2019 yıllarına ilişkin olduğu ve idari para cezasının ise 2020 yılı değerleme oranında artırılarak uygulandığı, dava konusu işlemin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, Bölge İdare Mahkemesi kararının hukuka ve mevzuata uygun olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.