Danıştay 8. Daire E.2023/251 K.2023/264

Dava konusu istem: İstanbul Büyükşehir Belediyesi Ulaşım Koordinasyon Müdürlüğünün 29/07/2021 tarihli 750 adet minibüs ve 250 adet taksi dolmuşun taksiye dönüştürülmesi ilişkin … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , … , …, … , … , … , … , … , … , … , ve … sayılı kararlarının davacı tarafından iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

İdare Mahkemesince verilen … tarih ve E:… , K:… sayılı kararda; dava konusu işlemin belediye başkanı tarafından onaylanmamış olması nedeniyle yürürlüğe girmediği dolayısıyla mevcut hali ile kesin ve yürütülmesi gerekli idari işlem niteliğini kazanmadığı sonucuna varıldığından davanın incelenmeksizin reddi gerektiği, öte yandan Bölge İdare Mahkemesince; idarece; onay işlemi tamamlanmayan dava konusu kararı uygulamaya koyması sonucu dava açılmasına sebebiyet verildiği anlaşıldığından,

nihai olarak verilecek kararda, yargılama gideri ve vekalet ücretinin idareye yükletilmesinin hakkaniyete uygun düşeceği sonucuna varıldığından yargılama gideri ve vekalet ücretinin idareye yükletilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın incelenmeksizin reddine, 156,60 TL yargılama gideri ile karar verildiği tarihte yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca belirlenen 2.550,00 TL vekalet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının hukuki ve kanuni gerekçelerinin Dairece de uygun bulunduğu, davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 6. fıkrası ve 46. maddesi uyarınca kesin olarak karar verilmiştir.

Davalı idare tarafından, … Bölge İdare Mahkemesinin … İdari Dava Dairesinin … tarihli ve E:… , K:… sayılı kararının temyiz edilmesi üzerine, istinaf başvurusunun reddine kesin olarak karar verildiği, davalı idare tarafından anılan karara karşı temyiz başvurusunda bulunulduğu, davanın konusunun 2577 sayılı Kanunun 46. maddesinde sayılan konulardan olmadığından kesin olarak verilen Daire kararına karşı yapılan temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, Büyükşehir sınırları dahilinde, yolcu taşımacılığı yapan araçların sayısını, çalışma usul ve esaslarının belirlenmesi, trafik güvenliğinin sağlanması konusunda karar alma yetkisinin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı Ulaşım Koordinasyon Merkezi'nde olduğu, İstanbul'da kentsel arazi kullanımının ve nüfusun artması nedenleriyle ulaşım konusunda sorunlar yaşandığı, raylı sistemin devreye girmesi nedeniyle minibüs ihtiyacının azaldığı, buna karşın taksi ihtiyacının arttığı, İstanbul'da 17395 taksinin bulunduğu,

nüfus projeksiyonuna göre taksi sayısının 40.000 olması gerektiği, bir kısım minibüs hattında atıl kapasitenin olduğu, dava konusu işlem tesis edilirken, ulaşım sorununun İstanbul genelini ilgilendirmesi nedeniyle UKOME kararına ilçe belediyelerinin de katılımının sağlandığı, taksi ihtiyacının karşılanması için İstanbul İl genelinde farklı güzergahlarda çalışan toplam 750 adet (M) plakalı minibüsün (T) plakalı ticari taksiye dönüştürülmesine karar verildiği, dava konusu işlemin usul ve yasaya uygun olarak alındığı iddiaları ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Mahkeme kararının onaması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.