Danıştay 8. Daire E.2023/563 K.2024/678

Dava konusu istem: Patent vekilliği alanında faaliyet gösteren davacı şirket tarafından, 2018 yılına ilişkin Ulusal Patent Başvurusu Vekil Destek ödemelerinin şirket hesabına yapılması talebiyle yapılan 24/09/2020 tarihli başvurunun zımnen reddine ilişkin işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: …. İdare Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda. Tübitak Patent Destek Programı Uygulama Esasları ile 1602 kodlu TÜBİTAK Patent Destek Programı kapsamında sağlanan destek ödemesine dair faydalanma kriter ve koşullarının belirlendiği, bu kriterlerden birinin de ulusal patent başvurusu desteğinden faydalanabilmek için başvuru sahiplerince tanzim edilecek Patent Vekil Destek Formunun(PD-101) sunulması olarak öngörüldüğü,

uyuşmazlığa bakıldığında, her ne kadar davacı şirket tarafından patent destek ödemesinin şirket çalışanları(gerçek kişi patent vekilleri) hesabına değil tüzel kişiliği haiz olan şirket hesabına yapılması gerektiği iddiası ileri sürülmüş ise de, 2018 yılında gerçekleştirilen patent başvuru işlemlerine yönelik destek ödemesi talebinin davacı şirket bünyesinde gerçek kişi vekil olarak çalışan …, …, …, …, … ve … tarafından bizzat kendileri adına yapıldığı, başvurularda davacı şirketin tüzel kişiliğinin hak sahipliğine yönelik herhangi bir ibareye yer verilmediği,

TÜBİTAK Teknoloji ve Yenilik destek Programları Başkanlığı'nca da belirtilen sebeple ilgili vekiller için ayrı ayrı hesap edilen tutarların ödenmesinin uygun görüldüğü, ancak ödemenin hesap sahibi-başvuru sahibi kimlik bilgilerinin eşleşmediği gerekçesiyle iade edildiği anlaşıldığından,

başvuru sahibi sıfatıyla usulüne uygun olarak 2018 yılına ilişkin Ulusal Patent Başvurusu Vekil Destek ödemesi talebinde bulunmayan davacı şirket hesabına ödeme yapılmamasında ve söz konusu desteğin şirket hesabına yapılması talebiyle yapılan başvurunun zımnen reddi yönünde tesis edilen dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından istinaf kararının temyiz edilmesi üzerine; … Bölge İdare Mahkemesi'nin … tarih ve E:…,K:…, T.N:…. sayılı kararı ile uyuşmazlığa ilişkin olarak verilen kararın 2577 sayılı Kanun hükümleri uyarınca kesin olarak verildiğinden ve Danıştayda temyize tabi olmadığından aynı Kanunun 48. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddi gerektiği sonucuna varılarak temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı vekili tarafından, davalı idarece ödenmesi talebi reddedilen tutarın 230.000 TL olduğu, dolayısıyla davanın açıldığı tarihteki(2021) temyiz sınırı olan 192.000 TL'yi aştığı belirtilerek istinaf kararının 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 46. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca temyize tabi olduğu ileri sürülerek istinaf kararının bozulması istenilmiştir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.