Danıştay 8. Daire E.2024/6983 K.2025/1442

Dava konusu istem: Uşak Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi'nde ... olarak görev yapmakta iken kamu görevinden çıkarılan ve bilâhare yargı kararı gereğince görevine tekrar başlayan davacı tarafından; ... Bölge İdare Mahkemesi ...

İdari Dava Dairesinin E:..., K:... sayılı kararının tam anlamıyla uygulanmadığı, yardımcı doçent olduğu döneme ilişkin haftalık 8 saat üzerinden, doçent olduğu döneme ilişkin ise haftalık 4 saat ders üzerinden ek ders ödemesi yapıldığı ileri sürülerek, görevden ayrı kaldığı sürede yardımcı doçent olduğu döneme ilişkin haftalık 22 saat, doçent olduğu döneme ilişkin haftalık 26 saat ek ders ücretinin, her bir aya ilişkin ödemenin yapılacağı tarihten itibaren ayrı ayrı işleyecek yasal faiziyle birlikte hesaplanarak şimdilik 10.000,00-TL ek ders ücretinin tazmini istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı ile; davacının Uşak Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi'nde ... olarak görev yapmakta iken Yükseköğretim Genel Kurulu kararıyla kamu görevinden çıkarılmasına karar verildiği, bilâhare yargı kararı gereğince görevine tekrar başladığı, davacının görevden ayrı kaldığı döneme ilişkin ek ders ücretlerinin yasal faiziyle birlikte ödenmesine ilişkin başvurusunun idarece reddedilmesi üzerine anılan işlemin iptali ile ek ders ücretlerinin yasal faiziyle birlikte ödenmesi istemiyle açtığı davada davanın reddine karar verilmesi üzerine ...

Bölge İdare Mahkemesi nezdinde istinaf başvurusunda bulunduğu, ... Bölge İdare Mahkemesi ...

İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı ile davacının istinaf başvurusunun kabul edilerek dava konusu işlemin iptaline, açıkta ve ihraçta geçirdiği süre boyunca yoksun kaldığı ek ders ücretlerinin yasal faizleri ile birlikte davalı idarece davacıya ödenmesine karar verildiği, anılan karar doğrultusunda mecburi ek ders saatine göre davacıya ödeme yapıldığı, isteğe bağlı ek ders ücreti ödemelerinin yapılmaması üzerine davacı tarafından isteğe bağlı olan ek ders ücretlerinin de ödenmesi istemiyle işbu davanın açıldığı,

mevzuat düzenlemesi uyarınca, ders ve faaliyetlerin haftalık ders programında yer alması ve fiilen yapılması şartıyla en çok yirmi saate kadar, ikinci öğretimde ise en çok on saate kadar ek ders ücreti ödenebileceğinin belirtildiği, bu durumda; davacının kamu görevine devam etmesi durumunda isteğe bağlı ek ders görevi verilip verilmeyeceğinin kesin olmadığı, isteğe bağlı ek ders görevinin görev yapılan bölümün personel durumuna ve haftalık ders saatine göre yapılan bir görevlendirme olduğu,

buna göre kamu görevi dışında geçirdiği süre için davacıya isteğe bağlı ek ders ücreti ödenmesine hukuken olanak bulunmadığından davacının yardımcı doçent olduğu döneme ilişkin haftalık 22 saat, doçent olduğu döneme ilişkin haftalık 26 saat ek ders ücretinin, her bir aya ilişkin ödemenin yapılacağı tarihten itibaren ayrı ayrı işleyecek yasal faiziyle birlikte hesaplanarak şimdilik 10.000,00-TL ek ders ücretinin ödenmesine yönelik talebinin reddi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı ile. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun istinafa konu Mahkeme kararının verildiği tarihteki 45/1. maddesinde, "1.

İdare ve vergi mahkemelerinin kararlarına karşı, başka kanunlarda farklı bir kanun yolu öngörülmüş olsa dahi, mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde istinaf yoluna başvurulabilir.

Ancak, konusu beş bin Türk lirasını geçmeyen vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemlere karşı açılan iptal davaları hakkında idare ve vergi mahkemelerince verilen kararlar kesin olup, bunlara karşı istinaf yoluna başvurulamaz." kuralının yer aldığı, aynı Kanun'a 05/04/1990 tarih ve 3622 sayılı Kanun'la eklenip 08/06/2000 tarih ve 4577 sayılı Kanun'la değişik Ek 1. maddede öngörülen hesaplama yöntemine göre, yukarıda belirtilen beş bin liralık sınırın, 2024 yılında verilecek kararlar bakımından otuz bir bin lira olarak uygulanması gerektiği, davanın tam yargı davası olduğu,

talep edilen tazminat tutarının otuz bir bin Türk Lirasını aşmadığı anlaşıldığından, yasa hükümlerine göre kesin olan karara karşı istinaf başvurusunun incelenmesine olanak bulunmadığı gerekçesi ile davacının istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, dava dilekçesinde davalı kurumdan ek ders ücretlerinin celbi ile örgün öğretim, enstitü ve ikinci öğretimde katılınan ek ders ücretlerinin ayrı ayrı hesaplanmasının talep edildiği, Mahkemece ek ders ücretlerinin miktarının belirlenmesi yönünden herhangi bir ara karar kurulmadığından ve mahkemenin ne zaman karar vereceği bilinmediğinden herhangi bir miktar artırımında bulunulmadığı ve dava dilekçesinde "yapılacak hesaplamadan sonra talep artırmak üzere şimdilik 10.000 TL" diye özellikle belirtildiği,

bilirkişi incelemesi yapılmadan ve davalı idareden ek ders ücretleri sorulmadan miktar artırım talebinde bulunmanın abesle iştigal olacağı, kesinlik sınırının talep edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenmesi gerektiği ve ilk derece mahkemesi tarafından alacağın tamamının belirlenmediği, istinaf isteminin incelenmeksizin reddine dair verilen kararın hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, kararın onanması gerektiği belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.