Danıştay 9. Daire E.2019/229 K.2022/2242

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, bir kısım alışlarının sahte faturalar ile belgelendiğinden bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2012/Eylül-Kasım dönemi için re'sen tarh edilen katma değer vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı tarafından verilen düzeltme beyannamesi ile hakkında sahte belge düzenlemekten vergi tekniği raporu bulunan, …'ten alınan faturalar muhteviyatı katma değer vergileri indirimden çıkarılırken, 2012/Haziran dönemine ilişkin 18,44-TL tutarının çıkarılmadığı ve davacı tarafından bu durum ile ilgili her hangi bir itirazda bulunulmadığından 2012/Eylül dönemine ilişkin olarak düzenlenen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatında hukuka aykırılık bulunmadığı,

davacının, hakkında sahte belge düzenlemekten vergi tekniği raporu bulunan, …'dan, 2012/Ekim-Kasım dönemlerine ilişkin faturalar aldığı, söz konusu faturaları yasal defterine kaydedip ilgili dönem katma değer vergisi beyanamelerinde indirim konusu yaptığı, ancak bu faturalar ile ilgili olarak 13/12/2012 tarihli iade faturaları düzenlenerek muhteviyatı katma değer vergilerinin ilgili döneme ilişkin olarak verilen katma değer vergisi beyannamesinde hesaplanan katma değer vergisi olarak beyan edildiği ve bu durumun taraflar arasında ihtilafsız olduğu,

iade faturalarının tutarları, düzenlenme ve beyan edilme tarihleri nazara alındığında ortada eksik tahakkuk eden bir vergiden söz etmenin olanıksız olduğu, aksi durumun kabulünün vergilemenin mükerrerliğine sebep olacağı, ayrıca raporda belirtildiği şekliyle iade faturaları muhteviyatı katma değer vergisi tutarlarının,

uyuşmazlık konusu 2012/Ekim-Kasım dönemine ilişkin olarak resen tarhedilen vergi ve cezalara mahsuben iadesinin yapılmasının yasal dayanağı bulunmadığı gibi hakkaniyetle de bağdaşmaması nedenleriyle dava konusu 2012/Ekim-Kasım dönemlerine ilişkin olarak yapılan vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatlarında hukuka uygunluk bulunmadığı, olayda, davacı şirketin bir kısım emtia alışlarını sahte faturalarla belgelendirdiği, ancak gerçek alışlarına belge almadığı tespit edildiğinden bahisle özel usulsüzlük cezasının kesildiği, inceleme elemanınca ve/veya davalı idarece bahse konu alışların kimlerden ve hangi miktarlarda yapıldığı,

kimlerden fatura alınması gerektiği halde alınmadığı yönünde yapılmış hukuken geçerli bir somut tespit bulunmadığından dolayı kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davalı idare tarafından yapılan istinaf başvurusunun, Vergi Mahkemesi kararının, dava konusu 2012/Ekim-Kasım dönemlerine ait vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerine ilişkin hüküm fıkrasına ilişkin karşı davalı idare tarafından ileri sürülen iddialar, kararın söz konusu hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediğinden kısmen reddine, özel usulsüzlük cezasına ilişkin hüküm fıkrasına ilişkin kısmı için ise; alışların sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı faturalarla belgelendirilmesinin 213 sayılı Kanunun 353. maddesinin 1. fıkrasında özel usulsüzlük cezası kesilmesi gereken eylemler arasında gösterilmediği, kesilen cezanın, maddenin öngörülüş amacına da uygun düşmediği gerekçesiyle kısmen gerekçeli reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yapılan cezalı tarhiyat ile kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun olduğu iddialarıyla kararı bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.