Danıştay 9. Daire E.2019/2326 K.2022/662

Dava konusu istem: Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 5/1-e maddesinde yer alan istisna şartının ihlal edildiğinden bahisle re'sen tarh edilen 2012 yılı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile 2012/Nisan-Haziran dönemi vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacının inceleme yapılan yıl da dahil olmak üzere 2011, 2012, 2013, 2014, 2015 yıllarına ilişkin olarak 6736 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına İlişkin Kanun kapsamında kurumlar vergisi ve katma değer vergisine ilişkin matrah artırımında bulunduğu, … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporunda matrah artırımının, 2004 yılında sahte belge düzenleme yönünden davacı hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporu bulunduğu gerekçesiyle 6736 sayılı Kanunun 5/9. maddesi uyarınca dikkate alınmadığının belirtildiği,

… tarih ve … sayılı vergi tekniği raporunun sonuç bölümünde, davacı tarafından Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 5/1-e maddesinde yer alan taşınmaz satış kazancı istisnası şartının, Kurumlar Vergisi İstisna ve İndirim Tasdik Raporu düzenlenmeyerek ihlal edildiğinden davacı hakkında kurumlar vergisi yönünden rapor tanzim edilmesi gerektiğinin belirtildiği, … tarih ve … sayılı vergi inceleme raporuna dayanılarak davacının 2012 hesap dönemine ilişkin kurumlar vergisi matrahının 213 sayılı Kanunun 30/4. ve 30/6. maddeleri uyarınca re'sen takdir edilmesi ile davacı adına 2012 yılı için dava konusu vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin tarh edildiği,

… tarih ve … sayılı vergi inceleme raporuna dayanılarak kurumlar vergisi matrah farkı üzerinden yapılan hesaplamalar nedeniyle re'sen 2012/Nisan-Haziran dönemi dava konusu vergi ziyaı cezalı geçici vergi tarhiyatı yapıldığı, uyuşmazlığın çözümü, davacının inceleme yapılan 2012 yılına ilişkin olarak 6736 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına İlişkin Kanun kapsamında Kurumlar Vergisi ve Katma Değer Vergisine ilişkin yapmış olduğu matrah artırımının, davacının 2004 yılında sahte belge düzenlediğine dair tanzim olan vergi tekniği raporu bulunması sebebiyle dikkate alınıp alınmamasına dayandığı,

6736 sayılı Kanun'da mükelleflerin belirtilen şartlar dâhilinde gelir ve kurumlar vergisi matrahlarını artırdıkları takdirde, artırımda bulunulan yıllar için yıllık gelir ve kurumlar vergisi incelemesi ve bu yıllara ilişkin olarak bu vergi türleri için daha sonra başka bir tarhiyat yapılamayacağının açıkça belirtildiği gözetildiğinde, Kanunla getirilen hükümlerin kanunun kapsadığı yıllar hakkında hükümler içereceği, 6736 sayılı Kanunun 5/9 maddesinde yer alan, 213 sayılı Kanunun 359 uncu maddesinin (b) fıkrasındaki “defter,

kayıt ve belgeleri yok edenler veya defter sahifelerini yok ederek yerine başka yapraklar koyanlar veya hiç yaprak koymayanlar veya belgelerin asıl veya suretlerini tamamen veya kısmen sahte olarak düzenleyenler, bu maddenin birinci, ikinci ve üçüncü fıkra hükümlerinden yararlanamazlar'' hükmünün yine matrah artırımında bulunulan dönemi kapsayacağı, matrah artırımı dönemlerinde yer almayan 2004 yılına ilişkin tespit edildiği iddia olunan bir fiilin matrah artırımı yapılan dönemlere sirayet etmesinin mümkün olmadığı,

bunun aksinin kabulü halinde Kanun ile gerçekleştirilmek istenen amaca ulaşma şansının bulunmayacağı ve süresiz bir yasaklılık halini ortaya çıkaracağı ve hukuki belirlilik ilkesini ihlal edeceği, davacı hakkında 6736 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına İlişkin Kanun kapsamında kurumlar vergisine ilişkin matrah artırımında bulunulması durumunda,

bulunulan yıllar için vergi incelemesi ve bu yıllara ilişkin olarak başka bir inceleme ve tarhiyat yapılamayacağı yönündeki hüküm gözetilmeden yapılan inceleme sonucu düzenlenen vergi ceza ihbarnamelerinde yer alan dava konusu cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu cezalı tarhiyatların kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Resen yapılan tarhiyatlarda ve kesilen cezalarda hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.